ทำไมเราต้องหากินกับอึ-ฉี่???
ก่อนอื่นต้องขออภัยที่ใช้คำศัพท์ชาวบ้านๆที่อาจฟังดูขยะแขยง แต่มันคือปรากฏการณ์ที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเราไปใช้บริการในสถานที่ที่เป็นชุมชนสาธารณะ อย่างสถานีรถไฟ สถานีขนส่ง เป็นต้น นั่่นคือ เมื่อเราต้องใช้บริการห้องน้ำก็จะต้องชำระค่าบริการครั้งละสามบาท ส่วนใหญ่จะคิดค่ากระดาษทิชชูต่างหากอีก อย่างวันก่อนเดินทางลงภาคใต้โดยใช้บริการที่าสถานีขนส่งสายใต้ใหม่ หรือเมื่อถึงสถานีขนส่งที่จังหวัดยะลาก็เช่นกัน ล้วนต้องเสียค่าบริการห้องน้ำครั้งละสามบาท ส่วนความสะอาดนั้น เนื่องจากทั้งสองสถานีดังกล่าวต่างก็ยังใหม่ จึงไม่อาจพูดได้ว่าสกปรก แต่ถ้าหากเวลาผ่านไประยะหนึ่งอย่างสถานีสายใต้เก่า หรือสถานีหัวลำโพงก็ไม่แน่ใจ เพราะกลิ่นอบอวนเหลือเกิน
สิ่งที่สร้างความรู้สึกไม่ดีก็คือ ขากลับนั้น ผมได้นั่งรถผ่านเข้าไปในประเทศมาเลเซียเพื่อไปขึ้นเครื่องบินทีหาดใหญ่ ผู้โดยสายในรถทั้งหมดสิบคนล้วนแต่เป็นคนไทยทั้งสิ้น ต่างมีความรู้สึกในแง่ลบในเรื่องห้องน้ำของด่านตรวจคนเข้าเมืองของไทย ไม่ว่าจะเป็นด่านเบตง หรือด่านสะเดา เหตุผลเพราะห้องน้ำของไทยทุกแห่งเก็บค่าบริการสามบาท แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ความสะอาด ซึ่งล้วนแต่ลงความเห็นเหมือนกันว่า "รับไม่ได้" ดังนั้นทุกคนจึงทำภารกิจส่วนตัวในด่านมาเลเซียทั้งนั้น ขาออกก็ออกจากด่านเบตงถึงด่านมาเลเซียก่อนถึงฝากไว้ที่นั่น พอถึงด่านเข้าประเทศที่สะเดา ก็ฝากไว้ในมาเลเซียก่อนเข้าไทย
พฤติกรรมเช่นนี้ ไม่ได้หมายความว่าเราจะงกกับเงินแค่สามบาท เพียงแต่เราหาเหตุผลไม่ได้ว่า เงินสามบาทที่เสียไปนั้นเราแลกอะไรกลับคือมาอันเป็นคุณค่ามากกว่าห้องน้ำที่ให้บริการฟรีบ้าง นอกจากไม่มีแล้ว ยังด้อยกว่าในทุกด้าน แต่อะไรไม่สำคัญเท่ากับการเข้าห้องน้ำในมาเลเซียทำให้อาหารมื้อกลางวันทานได้อร่อยเหมือนปรกติ
จึงอยากทราบว่า ทำไมเราจึงยังต้องหากินกับอึ-ฉี่อีกเหรอ........
|
ไฟลล์แนบ: Your usergroup does not have permission to access attachments
