ทำไมลูกจีนในไทยจึงลืมภาษาพ่อแม่ของตน
Posted by Liuxing on
February 21, 2009
ผมค่อนข้างรู้สึกสะท้อนใจกับลูกหลานจีนที่เกิดในประเทศไทย ที่นับวันจะไม่เหลือความเป็นจีนเหลืออยู่แล้ว เริ่มตั้งแต่ภาษาของบรรพชนตัวเอง วัฒนธรรมของตน หรือแม้กระทั่งสกุลเดิมของตน (แซ่หรือ 姓） ยิ่งเมื่อไปเห็นลูกหลานจีนในประเทศอื่นเพื่อนบ้านเรา อย่างมาเลเซีย สิงคโปร์ พวกเขายังคงรักษาภาษา วัฒนธรรมของบรรพชนอย่างเหนียวแน่น อย่างที่มะละกา ประเทศมาเลเซีย แม้ว่าชาวจีนที่โน่จะอพยพมาตั้งถิ่นฐานมาหลายร้อยปีแล้ว (ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง หรือราวสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น) แต่ทุกวันนี้ พวกเขายังคงอยู่กันแบบวิธีชีวิตของชาวจีน ภาษาถิ่นใครก็พูดภาษาถิ่นนั้น (เช่นฮกเกี้ยน กวางตุ้ง เป็นต้น) โดยมีภาษาจีนกลาง และภาษามาเลย์เป็นภาษากลางอีกที พวกเขามีโรงเรียนจีนกระจายไปทั่ว มีสื่อภาษาจีน ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ ทั้งหนังสือพิมพ์ นิตยสาร สื่อวิทยุ และสื่อโทรทัศน์ที่ถ่ายทอดตลอด เป็นช่องภาษาจีนของตนเอง ไม่ใช่แทรกเป็นบางช่วงเวลา
อาปิ่ง（阿炳）-ศิลปินเอ้อหูที่เกิดจากโคลนตม
Posted by admin on
February 8, 2009
หากใครที่เป็นนักฟังเพลง ไม่ว่าจะเป็นเพลงประเภทคลาสสิก Instrument หรือเพลงบรรเลงจีน ย่อมจะต้องรู้จากเพลง 二泉映月（The Moon Reflected in Er-Quan） ซึ่งเป็นเพลงบรรเลงเอ้อหูที่ขึ้นสู่ทำเนียบเพลงคลาสสิกระดับสากลมาหลายทศวรรษแล้ว ความหมายของบทเพลงนี้ มีความหมายลึกซึ้งที่เกินกว่าจะบรรยายได้ถูกต้องตามเจตนาและอารมณ์ที่แท้จริงของอาปิ่ง – ศิลปินผู้ประพันธ์ที่อาภัพ แต่สำหรับผู้อำนวยเพลงชาวญี่ปุ่นระดับโลกอย่าง Seiji Ozawa แล้ว ทุกครั้งที่เขาได้ยินเสียงเพลงบทนี้ เขาจะต้องคุกเข่าลง โดยเขากล่าวว่า “ผลงานอันยิ่งใหญ่นี้ สมควรที่จะคุกเข่าฟัง”
แฟนเพลงที่พอรู้ประวัติของผู้แต่งบ้าง อาจรู้เพียงคล่าวๆ ว่า เพลงนี้เป็นผลงานประพันธ์ของศิลปินตาบอด นามว่า “อาปิ่ง” แต่ผมไม่มั่นใจว่า จะมีสักกี่คนที่ทราบถึงเบื้องหลังชีวิตของอาปิ่ง ที่รันทด ลำบาก ตกต่ำเสียงยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าใดๆ หากจะว่ากันโดยไม่อ้อมค้อม ใช้คำที่สวยหรูจนเกินจริงแล้ว อาปิ่งก็คือ “ขอทาน” คนหนึ่ง การกล่าวเช่นนี้ หลายคนอาจแย้งว่า ขอทานจะสร้างสรรค์ผลงานที่เทียบเท่าระดับคีตกวีของโลกอย่าง Beethoven นั่นออกจะเหลือเชื่อ
ไม่ต้องดูไกล ดูแค่ชื่อก็บ่งบอกถึงชาติตระกูลแล้ว อาปิ่ง ชื่อที่ชาวบ้านๆ ที่เรียกกันในตลาด แม้แต่ชื่อแซ่ที่แท้จริงก็มีน้อยคนที่รู้จัก ความจริงเขามีชื่อสกุลจริงว่า หัวเหยียนจวิน (华彦钧 Hua Yanjun) เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1893 โดยมีคุณพ่อหัวชิงเหอ (华擎和) และมีฉายาว่า 雪梅 หรือ บ็วยหิมะ ซึ่งเป็นนักบวชในลัทธิเต๋าที่วัดเหลยจูนเตี้ยน (雷迅殿) ใน
