Alan-เพชรน้ำเอกที่เจียรนัยจากธุลีดิน

สืบเนื่องมากจากภาพยนตร์มหากาพย์อันยิ่งใหญ่ของผู้กำกับมือทอง-จอห์น วู เรื่องสามก๊ก ตอนโจโฉแตกทัพเรือ (Red Cliff) ซึ่งผมได้ชมทั้งสองภาค โดยภาคแรกดูจากแผ่นดีวีดี ส่วนภาคที่ 2 เนื่องจากได้สิทธิชมฟรีในรอบพิเศษคืนวันที่ 21 มกราคม จึงไปชมในโรงภาพยนตร์แทน
สำหรับเนื้อหาของเรื่องนั้น ผมไม่มีเกร็ดหรือประเด็นที่อยากจะนำมากล่าวมากนัก นอกจากในเรื่องของฉากการสู้รบที่สวยงาม ยิ่งใหญ่ หากจะมองกันอย่างเข้าข้างเราชาวเอเชียผิวเหลืองด้วยกันแล้ว ก็ต้องถือว่าเป็นความภาคภูมิใจของพวกเราที่สร้างได้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ฝรั่งตาน้ำข้าวเลย ดังนั้น การชมภาพยนตร์สามก๊กเรื่องนี้ จึงต้องดูด้วยภาวะจิตใจที่อินกับฮอลลิวูดแล้วจะไม่ผิดหวัง แต่อย่าพกพาหัวใจที่อิงประวัติศาสตร์จีนไปด้วย เพราะจะพาลหงุดหงิดเอา

Read the rest of this entry »

ธิเบตเป็นประเทศอิสระตั้งแต่โบราณกาล จริงหรือ（西藏是自古独立的国家）?

กลุ่มเคลื่อนไหวเรียกร้ยกร้องเอกราชของธิเบต มักจะอ้างอยู่เสมอว่า ดินแดนธิเบตมีเอกราชมาช้านานตั้งแต่โบราณกาล แต่เป็นเพราะรัฐบาลจีนเข้าไปรุกราน ยึดครองและผนวกดินแดนเข้าเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของประเทศจีนไป จึงทำให้ธิเบตสูญเสียความเป็นเอกสาร ดังนั้น ชาวธิเบตจึงต้องรุกขึ้นมาต่อต้านรัฐบาลจีน เพื่อเรียกร้องเอกราชกลับคืนสู่ชาวธิเบต

ส่วนทะไล ลามะ ซึ่งเป็นผู้นำทางศาสนา หรือตัวแทนฝ่ายจิตวิญญาณที่กลายเป็นหัวหอกของการเคลื่อนไหวเรียกร้องอธิปไตย ตกลงท่านเป็นผู้นำทางศาสนาหรือผู้นำทางการเมือง แล้วอำนาจทางการเมืองที่ใช้อยู่นั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่

Read the rest of this entry »

ทะไล ลามะกับการแบ่งแยกธิเบต-50 ปีแห่งการทำลายมาตุภูมิื （达赖和藏独问题）

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเราคงได้ผ่านหูผ่านตาจากสื่อต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ สื่ออินเทอร์เน็ต หรือสื่อโทรทัศน์ เกี่ยวกับปัญหาที่อาจเกิดความวุ่นวานในเขตปกครองตนเองทิเบต ซึ่งสื่อตะวันตกได้โหมกระพืออย่างเต็มที่ หลายฝ่ายอาจภาวนาให้เกิดการจลาจลเหมือนปีที่แล้ว ก่อนที่จะถึงกำหนดการเปิดมหกรรมโอลิมปิก หรือปักกิ่งเกมส์ 2008 การที่สื่อตะวันตกต่างคาดการณ์ว่า จะต้องเกิดความวุ่นวายขึ้น เนื่องจากเป็นวันครบรอบ 50 ปีที่ชาวธิเบตลุกฮือขึ้นต่อต้านรัฐบาลจีน

หากเรารับเฉพาะข่าวสารจากสื่อตะวันตก เรามักจะได้ยินอยู่เสมอว่า รัฐบาลจีนได้ส่งกองกำลังทหาร หรือกองทัพปลดแอกประชาชนจีนเข้าไปปลดปล่อยทิเบตหลังจากที่ประเทศจีนได้ก้าวสู่ประเทศสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ และมักจะกล่าวอ้างเสมอว่า ทหารจีนได้เข่นฆ่าชาวทิเบตผู้ต่อต้านตายไปนับหมื่นคน

Read the rest of this entry »

รากเหง้าลูกมังกร-ตระกูลหลี่ (李 หรือ แซ่ลี้)

ตระกูลหลี่เป็นตระกูลที่มีประชากรแซ่เดียวกันมากที่สุดในโลก และมีมากเป็นอันดับ 2 ในประเทศจีน จากการสำรวจสำมะโนครัวในปี 2007 โดยมีจำนวนประชากรเกิน 1,000 ล้านคน หรือเท่ากับ 19% ของจำนวนประชากรจีนทั้งหมด และมีจำนวรมากที่สุดในมณฑลหูหนาน （湖南省）ซึ่งเป็นมณฑลต้รกำหนดของตระกูลหลี่ สำหรับในประเทศเกาหลี คนแซ่หลี่ (หรือ ลี ในภาษาเกาหลี) ก็มีจำนวนมากเป็นอันดับ 2 เช่นกัน ส่วนในประเทศเวียดนามก็มีคนตระกูลนี้อย่างแพร่หลาย

ต้นกำเนิดตระกูลหลี่

กล่าวกันว่า ตระกูลหลี่มีแหล่งที่มาอยู่ทั้งหมด 5 สายด้วยกันคือ

1. มาจากตระกูลหยิง (嬴) หรือมาจากลูกหลานของจวนซุนตี้ 颛顼 (zhuān xū) โดยมีนามว่า 高阳氏 หรือมาจากลูกหลานของเจ้าลัทธิเต๋า เล่าจื๋อหลี่เอ๋อ 老子李耳 ในสมัยราชวงศ์โจว （周朝）หรือการนำเอาตำแหน่งทางราชการมาตั้งเป็นชื่อสกุล

(ภาพประกอบคือ สัญลักษณ์ประจำตระกูลหลี่ 李 ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่ตระกูลที่ทางการจีนเคยนำมาพิมพ์เป็นไปรษณียากร)

Read the rest of this entry »

โฉมหน้าประวัติศาสตร์ที่แท้จริง เบื้องหลังเหตุการณ์นองเลือดที่เยาวราช （泰国唐人街事件的真面目）

เหตุการณ์นองเลือดที่ถนนเยาวราชเมื่อวันที่ 21 กันยายน ปี 2488 สำหรับลูกหลานจีนรุ่นพวกเราคงมีน้อยคนที่จะรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น หากจะรู้บ้างก็คงจะเป็นข้อมูลจากทางการไทย ซึ่งแน่นอนว่าเหตุผลของทางการไทยก็ต้องกล่าวว่า เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมีต้นเหตุมาจากการก่อความวุ่นวายของชาวจีนเอง ทั้งที่ความจริงนั้นหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ แต่เนื่องจากประเทศไทย ประวัติศาสตร์ไทยในหลายร้อยปีที่ผ่านมา เรามักจะบันทึกประวัติศาสตร์กันแบบคลุมเครือ ถูกเป็นผิด ผิดเป็นถูก มั่วๆซั่วๆตามลักษณะของ “การปกครองแบบศรีธนนชัย”
หน้าประวัติศาสตร์ที่ผิดพลาด ไม่มีการชำระ ไม่สืบสาวหาข้อเท็จจริง คำกล่าวที่ว่า “นำประวัติศาสตร์มาเป็นบทเรียน เพื่อใช้สอนสั่งลูกหลาน” จึงนำมาใช้ไม่ได้กับประวัติศาสตร์ไทย ไม่ต้องมองอื่นไกล แค่ไม่กี่สิบปีมานี้ ย้อนกลับไปเมื่อคราวที่มีการเปลี่ยนชื่อประเทศสยามเป็นประเทศไทยนั้น เพียงเพื่อสนองต่อมความอยากของผู้นำในด้านลัทธิคลั่งชาติ เพียงคิดว่าชนเผ่าไทยจะต้องยิ่งใหญ่ในภูมิภาค (ฝันไกลถึงขนาดจะรวมกับชนเผ่าไทในภาคใต้ของจีน ชาวไทที่อพยพอยู่ตามประเทศต่างๆ เช่น พม่า ลาว เวียดนามเพื่อจัดตั้งเป็นประเทศมหาอำนาจในภูมิภาคนี้ภายใต้การสนับสนุนของประเทศญี่ปุ่น) จึงใช้ชื่อชนเผ่ามาตั้งเป็นชื่อประเทศอันเป็นการข่มชนชาติอื่นในประเทศ ไม่ว่าจะเป็นชนชาติจีน มาลายู อินเดีย มอญ เป็นต้น ให้อยู่ด้อยกว่าชนชาติไทย แม้ว่าในขณะนั้น จะมีหลายฝ่ายออกมาคัดค้านไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายประเทศสยามก็กลายเป็นประเทศไทยจนทุกวันนี้ ส่วนปัญหาผลร้ายที่ตามมาหลอกหลอนจนทุกวันนี้ อย่างสามจังหวัดชายแดนภาคใต้เรากลับไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้ ในขณะที่ความผิดพลาดที่ทำลงไปในอดีต ก็ไม่มีใครคิดอยากจะสนใจที่จะสะสางชำระให้ถูกต้อง นี่คือหน้าหนึ่งของประวัติศาสตร์อันอัปยศของประวัติสาสตร์ไทย

Read the rest of this entry »

ฉางจิ้ง（常静）-สุดยอดศิลปินกู่เจิงนีโอคลาสสิก

พวกเราชาวไทยส่วนใหญ่คงได้ชื่นชมกับพระปรีชาสามารถของสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าหญิงจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ในการทรงกู่เจิง ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีจีนโบราณที่พระองค์ท่านสนพระทัยมานาน พระอาจารย์นักกู่เจิงชาวจีนที่อยู่เบื้องหลังนั้น พวกเราส่วนใหญ่อาจไม่รู้จัก ถ้าหากจะกล่าวว่า เธอผู้นั้นคือ “ฉางจิ้ง” (Chang Jing) หรือ Lily Chang นักกู่เจิงสาวฝีมือระดับที่ต้องถือว่า “ก้าวพ้นกรอบศิลปะกู่เจิง” อย่างแท้จริง
ก่อนอื่นขอเกริ่นนำถึงที่มาของการเขียนบทความชิ้นนี้ หลังจากที่ได้เขียนถึงเรื่อง Reflection of the Spring Flowers on the Moonlit Lake ในฉบับที่แล้ว เนื่องด้วยต้องมนต์เสน่ห์ของเสียงกู่เจิง จึงได้ไปแสวงหาแผ่นฟังเพิ่มเติม และก็ได้แผ่นของฉางจิ้ง ในชุด “เจิงเหม่ยเหริน” หรือ “กู่เจิงกับสาวงาม” แม้ว่าผมจะเคยแนะนำผลงานของฉางจิ้งในเว็บบอร์ด Wijitboonchoo.com เมื่อประมาณสองปีที่แล้วก็ตาม แต่ผมก็จำชื่อเธอไม่ได้แล้ว ดังนั้นจึงมิพักต้องกล่าวถึงว่า เธอเป็นใคร มาจากไหน เพียงแต่เห็นปกซีดีครั้งแรกก็รู้สึกเฉยๆ กับการแต่งตัวของฉางจิ้งที่ดูสมัยใหม่ยืนอุ้มกู่เจิง (ความจริงผลงานชุดก่อนๆของเธอก็ออกมาทำนองนี้เช่นกัน) จึงแทบจะไม่เคยให้ความสนใจเท่าไรนัก เพราะผมกลัวจะเป็นประเภทนำเอากู่เจิงมาเล่นเพลงป๊อบธรรมดา เมื่ออย่างนักไวโอลินที่เล่นเพลงป๊อบสมัยใหม่ ซึ่งฟังยังไงก็ไม่รู้สึกถึงอะไรคือศิลปะสร้างสรรค์ที่แท้จริง แต่ที่ทำให้ผมสะดุด

(ดาวน์โหลดตัวอย่างเพลงได้ที่นี่)

Read the rest of this entry »

Reflection of Spring Flowers in the Moonlit Lake “สุดยอดกวีแห่งกวี สุดยอดเหนือความสุดยอด” แห่งบทเพลง

ด้วยความที่หลงใหลเสียงเอ้อหูอย่างจับจิตจับใจ จนทำให้ผมเกือบจะพลาดโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตที่จะได้รับฟังผลงานเพลง-บทกวีอันยิ่งใหญ่ และไพเราะเพลงนี้ บทเพลงบรรเลงกู่เจิงที่ใครพลาดฟังแล้ว ย่อมไม่อาจถือได้ว่า เป็นนักฟังเพลงจีนโดยแท้
ต้องถือว่า ผมเองยังโชคดีที่ได้รับฟังเพลงนี้จากการแนะนำของเพื่อนคนหนึ่ง ที่ไปเรียนกู่เจิงมา และได้แนะนำเพลงนี้ให้ฟัง โดยเน้นย้ำกว่า “ต้องฟังมากกว่าหนึ่งเที่ยวนะ”  เพียงแค่ฟังไปยังไม่ทันถึงครึ่งเพลง ผมมีความรู้สึกว่า เสียงเพลงกู่เจิงนั้นแผ่ซ่านเข้าไปในก้นบึ้งหัวใจ จนตรึงผมอยู่ในภวังค์ ด้วยท่วงทำนองของเพลง การไล่เรียงของตัวโน้ต และพลังนิ้วของผู้เล่นที่ร่ายพรมนิ้วทั้งสิบที่ทั้งทรงพลัง และแฝงด้วยความอ่อนช้อย ทำให้เสียงที่ได้ยินนั้น มันช่างมีมนต์สะกดอารมณ์เหลือเกิน

หลังจากฟังจบเที่ยวแรก ผมต้องฟังวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า นึกตำหนิตัวเองที่เขียน Chinese Music มาก็หลายปี ไม่เข้าใจว่ามัวแต่งมโข่งอยู่ที่ไหน จนถึงกับละเลยมองข้ามผลงานเพลงอันยิ่งใหญ่และสวยงามนี้ไปได้ หลังจากที่ได้ซึมซับความงดงามของบทเพลงจนพอประมาณแล้ว (ไม่อยากใช้คำว่าเต็มอิ่ม เพราะรู้สึกว่า ฟังเท่าไรก็ไม่รู้สึกเต็มอิ่ม) ผมจึงต้องรีบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเพลงนี้ สิ่งที่ผมได้จากการค้นหานั้น ทำให้ผมยิ่งรู้สึกรักเพลงนี้มากขึ้นเป็นทวีคูณ และก็ไม่รอช้า ต้องไปรื้อคลังซีดีของตัวเองดูว่า ผมไม่เคยซื้อแผ่นที่มีผลงานเพลงนี้เลยหรือ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง คงให้อภัยตัวเองไม่ได้แล้วละ เดชะบุญ อย่างน้อยผมก็มีผลงานเพลงนี้อยู่สองแผ่น และที่โชคดีไปกว่านั้นคือ ทั้งสองแผ่นต่างเป็นแผ่นคุณภาพ โดยแผ่นหนึ่งเป็นเวอร์ชั่นบรรเลงด้วยกู่เจิงที่ผลิตโดยค่าย Fim Records อีกแผ่นหนึ่งเป็นเวอร์ชัทนบรรเลงด้วยผีผาที่ผลิตโดยค่าย M.A Recordings
Read the rest of this entry »