อาณาจักรน่านเจ้า （南诏国）- แผ่นดินบรพพบุรุษไทย? (1)

แผนที่อาณาจักรน่านเจ้า

จากตำราประวัติศาสตร์ไทยยุคหนึ่ง พวกเราเคยถูกปลุกฝังความเชื่อว่า อาณาจักรน่านเจ้าคือถิ่นบรรพบุรุษของไทยยุคปัจจุบัน เช่นเดียวกับข้อสันนิษฐานที่ว่า คนไทยอพยพมาจากเทือกเขาอัลไต ซึ่งเป็นข้อสันนิษฐานสองประเด็นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย แต่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงสามารถรวมอยู่ในความคิดของนักประวัติศาสตร์ นักวิชาการไทยในยุคนั้น ซึ่งในประเด็นของเทือกเขาอัลไตนั้น ผมเคยตั้งข้อสังเกตไม่เห็นด้วยดังที่ลงในบล็อกนี้แล้วก่อนหน้านี้ (คนไทยไม่ด้อพยพมาจากเทือกเขาอัลไต?) ส่วนประเด็นของอาณาจักรน่านเจ้านี้ ผมอยากจะตั้งข้อสังเกตแย้งเช่นกัน ส่วนถูกผิดประการใดนั้น คงต้องให้ท่านผู้รู้ นักวิชาการที่เกี่ยวข้องตลอดจนนักประวัติศาสตร์ชี้แจง และขอน้อมรับด้วยความเคารพครับ

อาณาจักรน่านเจ้าหรือในภาษาจีนเรียกกว่า “หนานจ้าวกั๊ว （南诏国）” เป็นอาณาจักรรุ่งเรืองในช่วงปีค.ศ. 738 ที่เริ่มสถาปนาและล่มสลายในปีค.ศ.902 (บางตำราบอกปี 937) ซึ่งเป็นยุคที่ไล่เลี่ยกับยุคของราชวงศ์ถัง （唐 ค.ศ. 617 – 907）ยุคที่ประเทศจีนเจริญสุดขีดและถือเป็นศูนย์กลางความเจริญของโลกในสมัยนั้น โดยอาณาจักรน่านเจ้ามีที่ตั้งอยู่บริเวณหยุนหนานของจีน มีพื้นที่ครอบคลุมทางทิศตะวันออกจรดกว่างซี （广西）กุ้ยโจว （贵州）ทิศเหนือจรดเมืองเฉิงตู （成都）มณฑลเสฉวน ทิศตะวันตกจรดประเทศอินเดียและทิศใต้จรดเวียดนามและดินแดนสุวรรณภูมิ (ลาว ไทย พม่าในปัจจุบัน) แม้ว่าดินแดนดังกล่าวจะมีชนชาติต่าง ๆ อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ศูนย์อำนาจหลักอยู่ในมือของชนชาติหยี （彝族）ตลอดสองร้อยกว่าปีที่ธำรงความเป็นอาณาจักรนั้น

Read the rest of this entry »

อาณาจักรน่านเจ้า （南诏国）- แผ่นดินบรพพบุรุษไทย? (2)

ภาษาหยีโบราณ

เมื่อได้ทราบถึงประวัติความเป็นมาของอาณาจักรน่านเจ้า หรือหนานจ้าวกั๊วแล้ว ความเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สามารถต่อกรได้กับราชวงศ์ถังซึ่งขณะนั้นเรืองอำนาจปกครองประเทศจีนจนกลายเป็นศูนย์กลางความเจริญ การค้าของโลกในสมัยนั้น นี่จึงอาจเป็นปัจจัยหนึ่งที่ถูกหยิบฉวยนำเอาประวัติศาสตร์อันรุ่งเรืองของหนานจ้าวมาเป็นประวัติศาสตร์ของเราโดยเพียงเพราะที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของหนานเจ้าไม่น่าจะเพียงพอที่จะตั้งข้อสมมติฐานเช่นนั้นได้ เพราะหากวิเคราะห์กันตามลักษณะต่าง ๆ ทั้งปัจจัยด้านวัฒนธรรม ภาษา ตลอดจนด้านอื่น ๆ แล้ว ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่หนานจ้าวจะเป็นดินแดนแห่งบรรพบุรุษของเราในอดีต โดยขอแยกวิเคราะห์และตั้งข้สังเกตดังนี้

Read the rest of this entry »

เกาะไต้หวันหรือประเทศไต้หวัน （台湾国？）

ผมมักจะเจอน้อง ๆ นักศึกษาถามบ่อย ๆ เกี่ยวกับประเทศไต้หวันหรือเกาะไต้หวัน ขณะเดียวกันก็ได้ยินทั้งคนที่อยู่ในวงการสื่อ (บางคนอยู่ในสื่อชั้นนำซะด้วย) มักจะเรียกไต้หวันว่า “ประเทศไต้หวัน” บ่อย ๆ สำหรับน้อง ๆ นักศึกษาก็คงถือเป็นเรื่องปรกติที่อาจเกิดความสับสนเข้าใจผิด โดยเฉพาะเมื่อได้รับข้อมูลจากสื่ออย่างผิด ๆ แต่สำหรับคนที่อยู่วงการสื่อนี่สิ ไม่น่าจะสับสน แล้วตกลงมันเป็นประเทศไต้หวันหรือไม่ และประเทศไต้หวันมีอยู่ในโลกจริงหรือไม่

ก็ขอฟันธงเลยว่า “ประเทศไต้หวัน” ไม่มีและไม่เคยมีในโลกนี้ เพราะไต้หวันนอกจากเป็นชื่อเกาะที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจีน (อันดับสองคือ เกาะไหหลำหรือไห่หนาน-海南) แล้ว ยังเป็นชื่อมณฑลหนึ่งใน 34 มณฑลของจีน เหตุที่บอกว่าไม่มี “ประเทศไต้หวัน” ในโลกนี้ เนื่องจากหากไล่ตามประวัติศาสตร์จีนก็จะเห็นว่า นับตั้งแต่ดร.ซุนยัดเซ็น （孙中山）โค่นล้มราชวงศ์ชิงแล้วสถาปนาสาธารณรัฐจีน （中华民国）ในปี 1912 และก็ใช้ชื้อนี้ในฐานะตัวแทนประเทศจีนในองค์การสหประชาชาติจนถึงปี 1971 ซึ่งเป็นปีที่ทางองค์การสหประชาชาติยอมรับประเทศสาธารณะรัฐประชาชนจีน （中华人民共和国）ของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ในกรุงปักกิ่งแทนรัฐบาลของเจียงไคเชคจากกรุงไทเปในเกาะไต้หวัน และองค์การสหประชาชาติ รวมทั้งประเทศต่าง ๆ เกือบทุกประเทศในโลก (ยกเว้นประเทศเล็กประเทศน้อยไม่กี่ประเทศในอเมริกาใต้และอัฟริกาที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลกรุงไทเป) ต่างยอมรับว่าประเทศจีนมีเพียงจีนเดียว นั่นคือ ประเทศสาธารณะรัฐประชาชนจีน และไต้หวันก็ถือเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของประเทศจีน ไม่ใช่รัฐอิสระ

Read the rest of this entry »

อุตสาหกรรมภาพยนตร์ฮ่องกง (1)

ภาพยนตร์จีนฮ่องกงถือว่าอยู่คู่กับคนจีนโพ้นทะเลมาช้านาน จึงถึงกับกล่าวกันว่า “ที่ใดมีคนจีน ที่นั่นจะต้องมีเงาของภาพยนตร์ฮ่องกง” ซึ่งเป็นคำพูดไม่ได้กล่าวเกินจริงแต่อย่างใด เพราะเมื่อเทียบกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์จีนจากดินแดนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นไต้หวัน จีนแผ่นดินใหญ่แล้ว ต้องถือว่าเทียบกันไม่เห็นฝุ่น และเมื่อเทียบระดับโลกแล้ว จะเป็นลองก็เพียงประเทศอเมริกาที่ฮอลลีวูดยังคงครองแชมป์การผลิตภัณฑ์ภาพยนตร์อันดับหนึ่งของโลกตลอดกาล

อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของฮ่องเคยรุ่นเรืองถึงขีดสูงสุด โดยเฉพาะช่วงหนึ่งทศวรรตก่อนที่สัญญาเช่าที่รัฐบาลจีนทำไว้กับอังกฤษในปลายยุคราชวงศ์ชิงจะสิ้นสุดลงในวันที่ 1 กรกฎาคม ปี 1997 นั้น ถือเป็นยุคทองเลยทีเดียว

Read the rest of this entry »

คนจีน(ผู้ไร้ราก)ทิ้งแผ่นดิน

คนจีนที่แออัดบนเรือเพื่ออพยพไปต่างแดน

สืบเนื่องจากบทความของผู้เขียนในหัวข้อเรื่อง “ทำไมลูกจีนในไทยจึงลืมภาษาพ่อแม่ของตน” ได้ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางและเผ็ดร้อย (สำหรับบางคน) ซึ่งถือเป็นเรื่องดีสำหรับสังคมประชาธิปไตย หากเรายอมรับฟังความคิดเห็นซึ่งกันและกัน โดยไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย เหยียบหยามดูหมิ่น โดยเฉพาะการดูเหมิ่นด้านเชื้อชาติและชนชาติ ซึ่งถือเป็นพฤติกรรมที่รับไม่ได้ ไม่ว่าระดับประเทศหรือระดับสากล หากใครอ่านบทความ “ทำไมลูกจีนในไทยจึงลืมภาษาพ่อแม่ของตน”ในบล็อกนี้แล้ว จะเห็นว่าสิ่งที่ผู้เขียนต้องการสื่อคือ การสนับสนุนให้พวกเราศึกษาภาษาจีนเพื่อรับมือกับเศรษฐกิจที่กำลังจะย้ายฐานจากตะวันตกมาตะวันออกหรือประเทศจีน ไม่ได้มีข้อความใดสื่อถึงความรักชาติจีน หรือที่หนักกว่านี้ตามข้อกล่าวหาของสมาชิกบางคนที่ว่า “รังเกียจประเทศไทย” เลยแม้แต่น้อย ถึงกับขับไล่ให้กลับประเทศจีนเสีย

Read the rest of this entry »

กรณีพิพาทหมู่เกาะสแปรตลี่ （南沙群岛主权争议）

เมื่อเร็วๆนี้ เราคงได้รับทราบข่าวคราวกรณีพิพาทเรื่องกรรมสิทธิ์บนหมู่เกาะสแปรตลี่ระหว่างเวียดนามกับจีน จนถึงขั้นที่ชาวเวียดนามออกมาเดินขบวนประท้วงรัฐบาลจีนบนถนนซึ่งปรกติรัฐบาลเวียดนามไม่เคยอนุญาตให้มีการเดินขบวนอย่างเด็ดขาด พร้อมกันนั้น ทางรัฐบาลเวียดนามก็ได้ปฏิบัติการซ้อมรบในทะเลจีนใต้เพื่อเป็นการแสดงความไม่พอใจจีนในกรณีที่เรือประมงของจีนไปเกี่ยวเอาสายสัญญาณของเรือสำรวจน้ำมันของเวียดนามบริเวณหมู่เกาะสแปรตลี่ ทั้งนี้ ต่างฝ่ายต่างก็อ้างความชอบธรรมถึงกรรมสิทธิ์เหนือหมู่เกาะดังกล่าว

Read the rest of this entry »

คนไทยไม่ได้อพยพมาจากเทือกเขาอัลไต? （泰国历史解读）

หากพวกเรายังคงจำกันได้ในสมัยเด็กๆ ตำราประวัติศาสตร์ไทยที่พวกเราเรียนกันนั้น จะกล่าวไว้ว่า คนไทยอพยพมาจากเทือกเขาอัลไต ซึ่งพวกเขาก็ท่องกันมาโดยไม่เคยรู้หรือสนใจเลยว่า อัลไตที่ว่านั้น มันอยู่สถานที่แห่งหนใดกัน รู้แต่เพียงว่าอยู่ในประเทศจีน และเราก็ไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่า การที่กล่าวว่ามาจากเทือกเขาอัลไตนั้น เนื่องด้วยมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ใดสนับสนุนให้เชื่อเช่นนั้น เพราะในปัจจุบันนี้ ความเชื่อนี้กำลังค่อยๆถูกลบออกจากความเชื่อเสียแล้ว เพราะนักวิชาการทางประวัติศาสตร์ทั้งไทยและจีนจำนวนมาก ต่างออกมาให้ความเห็นแย้งว่า ไม่นาจะเป็นไปได้

เทือกเขาอัลไตอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีน อันเป็นเทือกเขาที่อยู่คาบเกี่ยวกับดินแดนของประเทศจีน มองโกเลียและรัสเซีย ซึ่งถือว่าระยะทางจากเทือกเขาถึงถิ่นที่ตั้งของกรุงสุโขทัย ซึ่งถือเป็นอาณาจักรที่เป็นรัฐประเทศแห่งแรกของไทย ก่อตั้งเมื่อปี 1781 และเชื่อกันว่าอพยพมาอยู่ดินแดนอันเป็นที่ตั้งประเทศไทยในปัจจุบันตั้งแต่ประมาณปี 1400 หรือก่อนก่อตั้งกรุงสุโขทัย 381 ปี จึงแสดงให้เห็นว่า กว่าคนไทยที่อพยพมาถึงดินแดนสุวรรณภูมิแล้วตั้งรกราก ณ กรุงสุโขทัยก็ต้องใช้เวลาเกือบ 400 ปี ดังนั้น การอพยพจากเทือกเขาอัลไตมาถึงดินแดนสุวรรณภูมินั้นย่อมจะต้องใช้เวลานับพันๆปีอย่างไม่ต้องสงสัย

Read the rest of this entry »

คนจีนในแผ่นดินสยาม （泰国华人家族）

แม้ว่าคนจีนจะมีการอพยพเข้ามาแผ่นดินไทยมาช้านาน จากหลักฐานบันทึกทางประวัติศาสตร์ของจีนสามารถย้อนหลังไปถึงยุคสุโขทัย แต่การอพยพของคนจีนเริ่มมีปริมาณเพิ่มมากขึ้นในปลายยุคกรุงศรีอยุธยาถึงต้นยุคกรุงรัตนโกสินทร์ และคนจีนที่เข้ามาในยุคนี้ส่วนใหญ่จะมาจากมณฑลฝูเจี้ยน （福建）หรือฮกเกี้ยน การอพยพเข้ามาในแผ่นดินไทยยุคนี้จะแตกต่างจากยุคต้นรัตนโกสินทร์ กล่าวคือ คนจีนในยุคกรุงศรีอยธยาส่วนใหญ่จะเข้ามาเพื่อทำการค้าที่มาพร้อมเรือสำเภา ไม่ได้มาเพราะหนีความยากจน ความอดอยากเหมือนในยุครัตนโกสินทร์ แต่คนจีนกลุ่มนี้จำนวนมาเป็นผู้ที่มีทั้งทรัพย์สินและความรู้ จึงมีอยู่ไม่น้อยที่ได้เสนอตัวเข้าไปรับใช้ในวัง และรับราชการในตำแหน่งต่างๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการดูแลด้านการจัดเก็บภาษี อากร การรับสัมปทาน เช่นการทำเหมืองแร่ (ดีบุก) การจัดเก็บรังนก เป็นต้น เนื่องจากเป็นการให้สิทธิ์ผูกขาด (สิ้นสุดลงเมื่ออังกฤษเข้ามาบังคับให้ทำสนธิสัญญาบาวริ่ง) จึงสร้างความมั่งคั่งให้กับคนจีนกลุ่มนี้จนทุกวันนี้ และอีกส่วนหนึ่งก็ได้ดิบได้ดีกับการรับราชการจนได้เลื่อนยศเป็นเจ้าเมืองในหัวเมืองต่างๆ

Read the rest of this entry »

รากเหง้าลูกมังกร – ตระกูลเหมิง （蒙 แซ่ม่ง หรือ แซ่หมง)

ตระกูลเหมิง หรือในภาษาจีนกลาง 蒙 （méng) เป็นตระกูลแซ่ที่ต้องจัดว่าเล็กมาก ในประเทศจีนก็กระจุกอยู่ในบางมณฑล อย่างเช่น มณฑลกว่างซี （广西） หรือกวางสี ถือเป็นมณฑลที่ประชากรแซ่เหมิงหนาแน่นที่สุด ส่วนในประเทศไทยนั้น ก็จะมีอยู่ทางภาคใต้เสียส่วนใหญ่ และเลยลงไปถึงมาเลเซียและสิงคโปร์ โดยคนแซ่เหมิงเหล่านี้ส่วนใหญ่ หรือจะบอกว่าทั้งหมดก็ว่าได้ อพยพมาจากมณฑลกว่างซีทั้งสิ้น และมีจำนวนมากเกี่ยวดองกันเป็นเครือญาติไม่ทางใต้ก็ทางหนึ่ง และคนแซ่เหมิงในเมืองไทยนั้น ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนนามสกุลกันส่วนใหญ่ และเนื่องจากส่วนใหญ่จะเป็นเครือญาติกัน จึงใช้นามสกุลเหมือนกัน คือ มงคลสกุลฤทธิ์ และอาจมีบางสายที่แตกไปใช้นามสกุลอื่น ส่วนคนที่ยังคงใช้แซ่นั้น อาจสะกดแตกต่างกันไป เช่น แซ่ม่ง แซ่โมง แซ่มง แซ่หมง เป็นต้น

Read the rest of this entry »

Aftershock – พิบัติภัยกลางดวงใจ

การเกิดแผ่นดินไหวครั้งร้ายแรงเมื่อสองปีที่ผ่านมาที่มณฑลเสฉวน เมืองเวิ่นชวน เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2008 นั้น พอดีเป็นในวันเกิดเหตุผมอยู่ในคุนหมิงพอดี จึงถือว่าได้สัมผัสบรรยากาศอันน่าสลดโศกเศร้าเป็นเวลาร่วมสัปดาห์ หลังเกิดเหตุการณ์แล้ว เรื่องราวต่างๆ ทั้งสะเทือนใจต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งกับชีวิตและทรัพย์สิน และความประทับใจที่ได้เห็นผู้คนต่างประสานมือประสานใจเข้าสู่พื้นที่ประสบภัยโดยไม่ได้นัดหมายและไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อย

ระดับความรุนแรงที่เวิ่นชวนนั้นอยู่ที่ระดับ 7.9 ริกเตอร์ แต่หากย้อนหลังกลับไปเมื่อ 34 ปีที่แล้วที่เมืองถางซาน （唐山） มณฑลหูเป่ย เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ปี 1976 รุ่งเช้าเวลาตีสาม 42 นาที 54 วินาที

Read the rest of this entry »