Crystal CD เสียงเพลงบนแก้วคริสตัลเคลือบทองคำ

hard-glass

งานเครื่องเสียง Hong Kong High-end Audio Visual Show 2011 เมื่อวันที่ 5-7 สิงหาคมที่ผ่านมา นอกจากไปเปิดหูเปิดตาเครื่องเสียงทั้งไฮเอนด์ ซุปเปอร์ไฮเอนด์ไล่ลงไปจนถึงโลว์เอนด์ (ความจริงคงไม่มีหรอก) แล้ว สิ่งหนึ่งที่ถือแป็นสีสันและขาดเสียไม่ได้สำหรับนักเล่นเครื่องเสียงไม่ว่าระดับไหนก็คือ โปรแกรมหรือแผ่นเพลงต่างๆ ที่งานนี้ก็เช่นกัน ทุกครั้งที่ผมเข้าชมงานจะต้องพลาดไม่ได้เป็นอันขาด

Read the rest of this entry »

ตะลุยงานเครื่องเสียงฮ่องกง (1)

งานแสดงเครื่องเสียง Hong Kong High-end Audio Visual Show เป็นงานที่จัดเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนสิงหาคม และปีนี้เป็นการจัดครั้งที่ 9 แล้ว โดยงานจัดขึ้นในวันที่ 5-7 สิงหาคม ที่เดิมคือศูนย์ประชุมและนิทรรศการฮ่องกง (Hong Kong Convention and Exhibition Centre) งานนี้ถือเป็นงานเครื่องเสียงประจำปีที่ดีที่สุดงานหนึ่งประจำภูมิภาคแห่งนี้ และเป็นจุดสนใจสำหรับแฟนๆผู้ชื่นชอบเครื่องเสียงและโฮมเธียเตอร์ทั้งภูมิภาคเอเชียระวันออกเฉียงใต้ จีนแผ่นดินใหญ่ และแน่นอนว่า รวมทั้งประเทศไทยด้วย

Read the rest of this entry »

ตะลุยงานเครื่องเสียงฮ่องกง (2)

ผมเริ่มจากฮอลล์ใหญ่ในชั้นสาม เนื่องจากเป็นชั้นที่ลงทะเบียน ฮอลล์นี้เป็นการชุมนุมของบรรดาอุปกรณ์ต่างๆ โดยเฉพาะหูฟังที่นัดกันมาตั้งแต่แบรนด์ดังระดับโลกราคาหลักหมื่นลงมาถึงแบรนด์เล็กแบรนด์น้อย แบรนด์ดังอย่าง Monster, Sennheiser, audio-technica เป็นต้น ซึ่งแน่นอนว่า ต่างก็ขนกันมาให้ได้ลองฟังกันแทบจะทุกรุ่นที่วางขาย เรียกกว่าให้ฟังกันให้หูฉ่ำกันไปเลย โดยเฉพาะยี่ห้อ Sennheiser ที่จัดที่นั่งฟังเป็นสัดส่วน ให้ทดลองฟังได้อย่างกว้างขวางและเต็มที่ รวมทั้งสร้างห้องพิเศษสำหรับหูฟังที่ใช้ในสตูดิโอด้วย จากที่ได้ทดลองฟังหลายๆรุ่นจากยี่ห้อนี้แล้ว ต้องขอบอกว่า หากใครที่เคยรู้สึกว่าการฟังเพลงจากหูฟังเป็นอะไรที่ไม่น่าอภิรมณ์เลย คงต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ ยกเว้นแต่บางยี่ห้อที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก แม้จะเอาฝรั่งตาน้ำข้าวมาคอยให้คำแนะนำในบูทก็ตาม แต่ฟังแล้วดูจะไม่สมราคานัก จากจำนวนบูทที่มาออกงานในครั้งนี้ ทำให้เห็นถึงกระแสการรองรับของสื่อดิจิตอลที่ทุกรายต่างต้องแย่งชิงเค็กก้อนนี้ให้ได้มากที่สุดและเร็วที่สุดให้ได้

Read the rest of this entry »

ตะลุยงานเครื่องเสียงฮ่องกง (3)

ส่วนไฮไลท์ของงานจริงๆ น่าจะอยู่ที่ชั้นสองและชั้นสี่ ที่จัดเป็นห้องฟังเพลงที่ต้องการเน้นคุณภาพจริงๆ และบรรดาไฮเอ็นด์ ซุปเปอร์ไฮเอ็นด์ทั้งหลายต่างก็ชุมนุมกันอยู่ในสองชั้นนี้ส่วนใหญ่ โดยทั้งสองชั้นนี้ รวมห้องเล็กจนถึงห้องใหญ่ขนาดฮอลล์ย่อมๆ (มีหนึ่งห้อง) แล้วก็มีเพียง 19 ห้องเท่านั้น โดยมี NAD เครื่องเสียงระดับ mid-end จัดแสดงอยู่ในห้องขนาดเล็กบนชั้น 2 ในงานนี้ได้แสดง NAD C 446 Digital Media Tuner โดยรับแหล่งโปรแกรมมาจาก iPad มาถอดรหัสแล้วขับออก M3 Integrated Amp. ออกทางลำโพง psb สำหรับชั้นนี้ ห้องที่ถือเป็นแม่เหล็กดึงคนได้แน่นทุกรอบจนถึงยืนมุงกันก็คือห้องของ Jadis Electronics ที่นอกจากจะมีสินค้าระดับไฮเอ็นด์มากมายแล้ว ยังขยันพรีเซนต์เสียด้วย โดยผมต้องเข้ามาแช่อยู่ห้องนี้ทั้งสองวัน วันแรกเป็นการพรีเซนต์ Wilson Audio Alexandria X-2 Series 2 ส่วนวันที่สองนั้น ช่วงที่ผมไปถึง พอดีกับที่คุณปู่ Van den Hul กำลังบรรยายอยู่ เช่นเดียวกับวันที่ผ่านมา ผู้คนต่างหลั่งไหลกันเข้ามาฟังเหมือนเด็กนักเรียนกำลังเข้าห้องเรียนรับความรู้จักอาจารย์ใหญ่ ก็ต้องยอมรับว่า ด้วยประสบการณ์และความสามารถของ คุณปู่ Van den Hul ทำให้ผู้ฟังสามารถเก็บเกี่ยวความรู้ไปได้ไม่น้อย โดยคุณปู่นำเอาแผ่น SACD ที่แจกในงานมาเล่นกันทีละแทร็ก พร้อมกับบรรยายถึงรายละเอียดในแง่มุมต่างๆ ของเพลงนั้นๆ เช่น ลักษณะของการวางตำแหน่งไมค์เวลาบันทึกเสียง การถือไมค์ของนักร้อง ตำแหน่งของนักดนตรี จุดบกพร่องในการบันทึกเสียงเป็นต้น

Read the rest of this entry »

Kung Fu Panda – ภาพสะท้อนด้านมืดวัฒนธรรมจีน

เรื่องราวของภาพยนตร์การ์ตูนเอนิเมชั่นจากฮอลลีวูดเรื่องนี้ เชื่อว่าท่านผู้อ่านคงไม่มีคนไหนที่ไม่รู้จัก ยิ่งในช่วงหลายปีที่ผ่านมากระแสแพนด้าบ้านเราก็มาแรงเหลือเกินจากกรณีของหลินฮุ่ยที่สวนสัตว์เชียงใหม่ สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ภาคแรกกวาดเงินทั่วโลกไปไม่น้อยกว่า 630 ล้านเหรียญ จนต้องสร้างภาคสองต่อเพื่อหาทางกอบโกยเงินในกระเป๋าจากพวกเรากันอีกรอบ ในเบื้องหลังความสำเร็จนี้ หากมองกันลึกๆแล้ว มีอะไรหลายๆอย่างที่น่าสนใจ

Read the rest of this entry »

7 ทศวรรตแห่งบทเพลงประสานเสียงแม่น้ำฮวงโห – 《黄河大合唱》创作70周年 (1)

บทเพลงที่ยิ่งใหญ่ในวงการเพลงอมตะของจีน หนึ่งในนั้นคงหนีไม่พ้นบทเพลงแห่งแม่น้ำฮวงโห หรือ The Yellow River ที่ได้พัฒนาตัวเองจากบทเพลงปฏิวัติในสมัยพรรคคอมมิวนิสต์จีนกำลังอยู่ท่ามกลางควันปืนเสียงระเบิดที่เหยียนอาน จนค่อยๆ พัฒนากลายเป็นบทเพลงคลาสสิกเปียโน คอนเชร์โต้ เมื่อนับถึงวันนี้ก็มีอายุกว่า 70 ปีแล้ว สำหรับในวงการบทเพลงคลาสสิกนั้น ยังถือว่าอยู่ในวัยหนุ่มที่กำลังมีอนาคตกว้างไกล

Read the rest of this entry »

7 ทศวรรตแห่งบทเพลงประสานเสียงแม่น้ำฮวงโห – 《黄河大合唱》创作70周年 (2)

ตอนที่แล้ว เราได้กล่าวถึงการพัฒนาของบทเพลงประสานเสียงแม่น้ำฮวงโหถึงเวอร์ชั่นหลี่ฮว่าน ซึ่งเป็นเวอร์ชั่นที่มีอิทธิพลอย่างสูงในช่วงเริ่มต้นก่อตั้งประเทศจีนใหม่ หลังจากนั้นไม่นาน ในปี 1966 การปฏิวัติวัฒนธรรมเกิดขึ้นในประเทศจีน ศิลปะแขนงต่างๆถูกกำหนดให้มีแปดรูปแบบที่ยอมรับได้ ดังนั้น ศิลปะนอกเหนือจากนั้นถือเป็นสิ่งต้องห้าม ในส่วนของบทเพลงแห่งแม่น้ำฮวงโหก็พลอยซบเซาเงียบหายไปกับกระแสปฏิวัติไปด้วย แม้ว่าจะมีคนเสนอให้นำออกแสดงเหมือนเดิมก็ตาม แต่เนื่องจากหลายฝ่ายมีความเห็นว่า เนื้อร้องในท่อน Ballad of the Yellow River มีลักษณะไม่เหมาะสมอันส่อไปในลักษณะเป็นลัทธิยอมจำนน จึงทำให้ไม่มีใครกล้าเสนอให้นำออกแสดงอีก จนเมื่อมีการแก้ไขเป็นฉบับสำหรับเปียโน โดยเจียงจิงเห็นชอบด้วย แต่มีการแก้ไขในลักษณะ”คงทำนองไม่คงเนื้อคง” จึงได้มีการนำออกแสดงอย่างกว้างขวางอีกครั้ง (อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมจากบทความ “บทเพลงแห่งแม่น้ำฮวงโห” ในเว็บไซต์ ซึ่งได้กล่าวถึงช่วงนี้อย่างละเอียดแล้ว

เสน่ห์แห่งบทเพลงพิณโบราณ – กู่ฉิน （古琴）

หากกล่าวถึงเครื่องดนตรีจีนโบราณประเภทพิณที่เรียกกันว่า “กู่ฉิน” เชื่อว่าคนส่วนใหญ่จะมีความเห็นออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ คือ กลุ่มหนึ่งจะเข้าใจว่า กู่ฉิน ก็คือ กู่เจิงที่พวกเราคุ้นเคย ทั้งนี้อาจเป็นเพราะลักษณะรูปร่างหน้าตาของเครื่องดนตรีสองประเภทนี้ หากดูผิวเผินแล้วจะคล้ายกันมาก และที่สำคัญคือ เป็นเครื่องสายประเภทพิณที่ชึ้นต้นด้วยคำว่า “กู่” (แปลว่าโบราณ) เหมือนกัน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งที่ละเอียดหน่อยก็จะได้คำตอบในทำนอง “ไม่รู้จัก”

Read the rest of this entry »

หลิวเหว่ย （刘伟）- มือ(ตีน)เปียโนผู้ไร้แขน

เรามักจะได้ยินคำพูดที่ว่า “งอมืองอเท้า” สำหรับคนที่แขนขาครบถ้วน แต่ไม่ยอมทำอะไร เอาแต่ขอพึ่งพาคนอื่นไปวันๆ แต่กับคนอีกจำนวนหนึ่งที่ไม่มีแม้กระทั่งมือหรือเท้า กลับสามารถทำอะไรที่มีคุณค่ามากกว่าคนที่มีอวัยวะครบ 32 อีกจำนวนมาก ดังเช่นงานศิลปะไม่ว่าจะเป็นภาพเขียนที่เหล่าคนพิการต้องใช้เท้า ปาก หรืออวัยวะส่วนใดๆที่พอจะจับหรือหนีบพู่กันได้ และยังมีผลงานอีกจำนวนมาก ที่คนอวัยวะครบ 32 อย่างพวกเราเห็นแล้วยังต้องทึ่ง เพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะทำได้ แต่มนุษย์ก็คือมนุษย์ สิ่งมีชีวิตที่เป็นผลงานสร้างสรรค์ของพระผู้เป็นเจ้า จิตใจของมนุษย์จึงยิ่งใหญ่เหนือสิ่งใดๆ เพราะมันเป็นได้ต้นกำเนิดแห่งการสร้างสรรค์หรือทำลายก็ได้ในตัวมันเอง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับว่า จิตใจดวงนั้นได้ได้รับการบรรจุหรือขัดเกลาจากอะไรเป็นสำคัญ
Read the rest of this entry »

ซุนเหวินหมิง (孙文明) – จากวนิพกสู่ศิลปินเอ้อหูผู้ยิ่งใหญ่

หลังจากที่ได้แนะนำศิลปินเอ้อหูผู้ยิ่งใหญ่ อาปิ่ง ที่วาทยกรระดับโลกอย่าง Seiji Ozawa ถึงกับต้องออกปากชมว่า “ผลงานอันยิ่งใหญ่นี้ สมควรต้องคุกเข่าฟัง” จากบทความเรื่อง “อาปิ่ง – ศิลปินเอ้อหูที่เกิดจากโคลนตม” ในนิคยสาร The Wave ฉบับที่ 42 เดือนกุมภาพันธ์ 2009 นี่เท่ากับครบสองปีพอดิบพอดี

มาฉบับนี้ ผมขอแนะนำศิลปินเอ้อหูที่น่าสนใจอีกคนที่มีอะไรหลายๆอย่างน่าติดตามคือ ซุนเหวินหมิง (孙文明) ที่มีความเหมือนและความต่างจากอาปิ่งอยู่หลายประการด้วยกัน แต่ทว่า ในวงการส่วนใหญ่จะรู้จักอาปิ่งหรือหัวเหยียนจวิน (ชื่อจริงอาปิ่ง) มากว่าซุนเหวินหมิง หากจะไล่ศิลปินเอ้อที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์จีนยุคใหม่แล้ว คงมีไม่เกินสาม คือ หัวเหยียนจวิน (อาปิ่ง 1893-1950) หลิวเทียนหัว (Liu Tian Hua 1895-1932)  และ ซุนเหวินหมิง (1928－1962) จะเห็นว่าศิลปินทั้งสามนี้ต่างก็เกิดในยุคสังคมเก่าของจีน อันเป็นยุคที่ยากลำบากอย่างแสนสาหัส โดยเฉพาะสำหรับคนยากคนจน ในด้านความเหมือนระหว่างอาปิ่งกับซุนเหวินหมิงนั้น คือ ทั้งสองต่างก็เป็นศิลปินตาบอด และผลงานของทั้งสองนั้นต่างก็ฝังรากลึกอยู่ในวงการเพลงระดับชาวบ้านที่สืบต่อมาจนทุกวันนี้ ส่วนพื้นฐานของผลงานที่ทั้งสองสร้างสรรค์นั้น ต่างมาจากบทเพลงพื้นบ้านของเจียงหนาน (พื้นที่ถัดจากเซี่ยงไฮ้ลงมาทางใต้ หรือตั้งแต่หังโจวลงมา) แม้ว่าจะมีพื้นฐานเดียวกันก็ตาม แต่สิ่งที่แตกต่างกันของแนวเพลงทั้งสองคือ ของอาปิ่งจะออกไปในแนวของดนตรีทางลัทธิเต๋า (คงจำกันได้ว่า พ่อของอาปิ่งเป็นนักบวชลัทธิเต๋า) ส่วนของซุนเหวินหมิงนั้น จะเป็นการผสมผสานระหว่างงิ้วปักกกิ่งกับดนตรีกวางตุ้ง
Read the rest of this entry »