Beih Nongx ไทย-จ้วงคือพี่น้องกัน （泰-壮兄弟一家亲）

หลังจากการประชุมทางวิชาการในวันแรก ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการบรรยายของนักวิชาการและผู้ที่อยู่ในแวดวงอุปรากรจีนจากประเทศต่างๆในภูมิภาคอาเซียน การประชุมในวันที่สองนั้น ผู้ที่บรรยายส่วนใหญ่จะเป็นบุคลากรทั้งนักวิชากรและผู้ที่อยู่ในแวดวงศิลปะการแสดงจากประเทศจีน นอกจากนักวิชาการชาวสิงคโปร์ที่เดินทางมาสมทบภายหลังอันเนื่องจากติดธุระมาไม่ทันในวันเปิด เช่น Dr. Chua Soo Pong ซึ่งเป็นผู้อำนวยการของสถาบันอุปรากรจีน (The Chinese Opera Institute) และเคยเป็นอาจารย์สอนด้าน Performance Art ในสถาบันที่ผมจบการศึกษามาระยะหนึ่งด้วย นอกจากผู้ที่มาบรรยายแล้ว ยังมีนักวิชาการและผู้ที่อยู่ในแวดวงที่เกี่ยวข้องเข้ามาร่วมสังเกตการณ์อีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งในกลุ่มนี้จะรวมถึงนักวิชาการจากชนกลุ่มน้อยต่างๆรวมอยู่ด้วย

Read the rest of this entry »

เติ้งลี่จวิน （邓丽君）– รำลึกการจากของราชินีเพลงตลอดกาล

เติ้งลี่จวิน

เติ้งลี่จวิน – ไม่ว่าเราจะเรียกเธอว่า ราชินีเพลงตลอดกาล นักร้องที่ยิ่งใหญ่ของชาวจีน หรืออะไรก็ตาม สิ่งที่เรานึกถึงเติ้งลี่จวินคือ เสียงเพลงที่มีเสน่ห์ สนุก หวานซึ้ง พร้อมกับใบหน้าที่เต็มอิ่มเปื้อนรอยยิ้มตลอดกาล
วันที่ 8 พฤษภาคม 1995 เวลา 17.30 น คือวันที่แฟนเพลงทั่วโรคต้องช็อกกับข่าวการจากไปของเธออย่างกระทันหันที่ห้อง 1502 โรงแรมอิมพีเรียล แม่ปิง จังหวัดเชียงใหม่ .ในขณะที่เธอมีอายุเพียง 42 ปีเท่านั้น ถือเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของชาวจีนทั่วโลก วันรุ่งขึ้น สื่อต่างๆทั่วเอเชียต่างขึ้นหัวไม้หนังสือพิมพ์เกือบทุกฉบับ สื่อวิทยุ โทรทัศน์ล้วนมีแต่ข่าวเศร้าของเติ้งลี่จวิน นับจากวันที่เธอจากไปจนถึงวันนี้ รวบเบ็ดเสร็จครบ 14 ปีบริบูรณ์
การเสียชีวิตของนักร้องก้องโลกที่ยี่ใหญ่นี้ แต่ตอนที่เธอสิ้นใจนั้นกลับต้องจากไปอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย แม้ว่าในขณะนั้น เธอจะอยู่กินกับแฟนหนุ่มช่างภาพชาวฝรั่งเศสที่อายุน้อยกว่าเธอ แต่ระหว่างนั้น เขาก็ไม่ได้อยู่ดูแลปล่อยให้เติ้งลี่จวินต้องอยู่ในห้องพักโรงแรมตามลำพัง จนเมื่อโรคเกี่ยวกับทางเดินหายใจของเธอมีอาการหนักขึ้น กว่าพนักงานโรงแรมรู้เข้าและนำส่งโรงพยาบาล มันก็สายเกินที่จะยื้อชีวิตจากเงื้อมมือมัจจุราชได้ทันแล้ว ข่าวคราวการเสียชีวิตของเติ้งลี่จวินนั้น มีการลือกันไปต่างๆนานา บ้างก็ว่าเป็นเอดส์ บ้างก็ว่าเป็นการฆาตกรรม เป็นต้น แต่ทั้งหลายทั้งปวงไม่มีหลักฐานใดที่จะยืนยันข่าวลือดังกล่าว ดังนั้น สาเหตุการเสียชีวิตที่แท้จริงจึงสรุปที่ปัญหาด้านสุขภาพ คือ ด้านระบบทางเดินหายใจ

Read the rest of this entry »

ทัวร์ชอปปิ้งประเทศจีน-ชอปปิ้งในเซินเจิ้น (深圳购物游）

คนไทยจำนวนไม่น้อยที่นิยมไปชอปปิ้งในเซินเจิ้น เมืองเศรษฐกิจพิเศษที่ติดกับฮ่องกง สาเหตุหนึ่งอาจเนื่องจากโปรแกรมท่องเที่ยวจะต้องพ่วงระหว่างฮ่องกงกับเซินเจิ้น อีกสาเหตุหนึ่งเนื่องจากเซินเจิ้นอยู่ติดกับฮ่องกง เข้าออกง่าย เดินทางไม่ถึงชั่วโมงโดยทางรถไฟ และสามารถทำวีซ่าตรงด่านทางเข้าก็สะดวก และประการสุดท้ายน่านจะเป็นเพราะเซินเจิ้นมีความเจริญใกล้เคียงกับฮ่องกง และมีสถานที่ท่องเที่ยวคอยบริการ(ดูดเงิน)นักท่องเที่ยวมากมาย

Read the rest of this entry »

ตระเวนตลาดเครื่องเสียงกว่างโจว ตอนที่ 1 : Hi! ไห่ยิ่น

เชื่อว่าแฟนๆ ThaiChinese.Net จำนวนหนึ่งคงมีประสบการณ์กับการไปช็อปปิ้งในกว่างโจวหรือที่อื่นๆในประเทศจีน แต่เชื่อว่าส่วนใหญ่จะคุ้นเคยกับฮ่องกงมากกว่า อาจจะด้วยความรู้สึก และภาพลักษณ์เก่าๆที่ยังฝังใจว่า ประเทศจีนเป็นประเทศยากจน ล้าสมัย ดังนั้นสินค้าประเภทฟุ่มเฟือยหรือราคาแพงคงไมใช่แหล่งที่จะไปหาซื้อกัน แต่ถ้าจะซื้อสินค้าประเภทโคลนนิ่ง น่าจะถือว่าไปถูกที่ถูกทางมากกว่า การคิดเช่นนี้ก็ถือว่าถูกบางส่วน แต่ไม่ทั้งหมด โดยเฉพาะประเด็นแรก เพราะทุกวันนี้ ชีวิตชาวกว่างโจว (ขอย้ำก่อนว่า ผมเน้นเฉพาะชาวกว่างโจว ไม่ใช่ชาวจีนทั้งหมด) ชีวิตความเป็นอยู่โดยรวมน่าจะดีกว่าคนไทยส่วนใหญ่ในวันนี้ แต่ถ้าหากเปรียบเทียบเมื่อสมัย 10 – 20 ปีกว่า นั่นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้มันกลับตาลปัตรกัน โดยเฉพาะค่าครองชีพที่ต่ำกว่าเมืองไทยอย่างน่าอิจฉา อย่างอาหารการกินสำหรับร้านทั่วไป ราคาจานละ 5 หยวน (คูณด้วย 4.50 – 5 บาท/หยวน แล้วแต่ว่าเราจะไปแลกเงินที่ไหน ถ้าแลกกับธนาคารก็บอกได้เลยขาดทุนเห็นๆ เพราะเวลาขายเราคิด 5 บาทกว่า แต่เวลาซื้อคืนจากเราให้แค่ 3 บาทกว่าไม่เต็ม 4 บาท ส่วนที่ผมไปคราวนี้อาศัยเงินหยวนของเพื่อนที่อยู่เมืองจีน โดยจ่ายให้เขาหยวนละ 4.50 บาท) อาหารจาน 5 หยวนของเขามากทั้งปริมาณทั้งข้าวทั้งกับ และความอร่อย ส่วนค่ารถเมล์ร้อย 1 หยวน เมล์แอร์ 2 หยวนตลอดสาย รถไฟใต้ดินเริ่มต้น 2 หยวน ส่วนตลอดสายไม่แน่ใจ เพราะยังไม่เคยนั่งสุดสาย แต่คิดว่าอยู่ประมาณ 5 หยวน การไปเที่ยวนี้กลับมา ทำให้ผมกลายเป็นคนประหยัดขึ้นเยอะ เพราะกลับมาเห็นอะไรก็แพงไปหมด จ่ายไม่ลง ยกตัวอย่างขนมทาร์ท (tart) ไข่ที่ใครไปฮ่องกงต้องชิม ผมไปกว่างโจวคราวนี้เลยต้องทานให้หายอยาก ด้วยราคาที่แสนเบาประเป๋า แต่หนักท้อง คือราคาแค่ 2 หยวนต่อ 3 ชิ้น พอกลับกรุงเทพฯเห็นในร้านขนมของญี่ปุ่น ราคาชิ้นละ 25 บาท (หนากว่านิดหน่อย) โอ้ย จะเป็นลม

Read the rest of this entry »

ตระเวนตลาดเครื่องเสียงกว่างโจว ตอนที่ 2 : จากไห่ยิ่นสู่เป่ยจิงลู่ （从海印到北京路）

หลังจากที่ตอนแยกย้ายกันกับกลุ่มของเติ้งเหว่ยเปียวหลังจากอาหารค่ำ และได้บอกให้คุณพานหยาง 潘阳 (Pan Yang) จากนิตยสาร AV Front Line 视听前线 อันเป็นนิตยสารเครื่องเสียงชั้นนำในกว่างโจว เป็นผู้พาผมไปดูตลาดเครื่องเสียงในวันรุ่งขึ้น เพราะเจ้าตัวคงปลีกตัวจากการงานไม่ไหว ถึงแม้วันรุ่นขึ้นจะเป็นวันอาทิตย์ก็ตาม
หลังจากได้นัดหมายเวลาชัดเจนแล้ว คุณพานก็ได้มารับผมตามเวลา ใช้เวลาไม่มากจากที่พักที่ผมอยู่ถึงไห่ยิ่น เมื่อไปถึง พวกเราก็เริ่มปฏิบัติการเข้าไปเยี่ยมชมทีละร้าน โดยร้านแรกๆที่เข้าชมส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องเสียงจีน อย่างซันหลิง (Shanling) สำหรับยี่ห้อนี้ผมเคยได้นำมาเกลิ่นๆบ้างในบทความที่ผ่านๆมา ซันหลิงถือเป็นเครื่องเสียงจีนระดับไฮเอ็นด์ที่ได้รับการยอมรับทั้งระดับสากลและในประเทศ และมีความหลากหลายของรุ่นสินค้าที่ครอบคลุมทุกกลุ่มตลาด…..

Read the rest of this entry »

เงินหยวนที่ไม่”หยวน”ในประเทศจีน

แม้ว่าประเทศจีนจะเข้าสู่การเป็นสมาชิกองค์กรการค้าโลกมาหลายปีดีดัก และเศรษฐกิจก็พุ่งแรง เติบโตระดับตัวเลขสองหลักมากว่า 10 ปีแล้วก็ตาม และฐานะทางเศรษฐกิจในอันดับโลกก็ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ระดับหน้าๆก็ตาม แต่ดูเหมือนด้านเงินหยวนจะมีความแตกต่าง และดูเหมือนจะไม่ได้รับการยอมรับจากหลายๆประเทศ โดยสังเกตดูได้จากอัตราแลกเปลี่ยน ระหว่างการซื้อกับการขายจะมีความแตกต่างกันถึงหนึ่งบาทกว่าๆต่อหยวน (เวลาขายเราตกหยวนละประมาณ 5.50 บาท แต่เวลาซื้อคืนจากเราจะให้แก่ 4.20 บาท) ในขณะที่เงินดอลลาร์สหรัฐมีความแตกต่างกันแค่เพียงเศษสตางค์เท่านั้นเอง หรือใกล้เคียงอีกนิด เงินดอลลาร์ฮ่องกง ก็แตกต่างกันแค่เศษสตางค์เหมือนกัน

Read the rest of this entry »

ช็อปปิ้งที่มาบุญครอง-เซินเจิ้น

ได้ยินได้อ่านคนไทยที่ไปเที่ยวฮ่องกง มักนะนิยมข้ามแดนไปเซินเจิ้น ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของฮ่องกง โดยมีวัตถุประสงค์หลักๆคือ ไปช็อปปิ้ง และห้างที่เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักช็อปชาวไทยก็คือ หลัวหูช็อปปิ้งเซ็นเตอร์ (Luo Hu Shopping Center) หรือ 罗湖商业中心 หรือคนไทยส่วนใหญ่มักจะเีรียกกันติดปากว่า ห้างมาบุญครองเซินเจิ้น

แม้จะผ่านมาหลายครั้ง และได้ยินได้อ่านมาพอสมควร แต่ก็ไม่เคยแวะช็อปกับเขาสักที แม้จะไปถึงที่นั้นๆแล้วก็ตาม แต่ที่ผ่านมาไปถึงก็ต่อรถไฟไปเมืองอื่นทันทีจนบางครั้งแทบจะขึ้นรถไม่ทัน จึงไม่เคยสนใจ และที่สำคัญไม่มีเวลาพอที่จะหันมาให้ความสนใจที่จะเดินช็อปปิ้ง แต่การไปครั้งหลังสุด มีเวลาหนึ่งวันเต็มๆ จึงขอเดินดูให้เห้นกับตาสักที

Read the rest of this entry »

ที่มาของบะหมี่อายุยืน(หมี่ซั่ว) หรือ 长寿面

ประเพณีของชาวตะวันตก เวลาฉลองวันเกิดก็จะต้องทานขนมเค็กกัน จนคนไทยหรือชาวตะวันออกแทบจะทุกชาติต่างก็ซึมซับวัฒนธรรมนี้มา โดยไม่ได้สนใจว่า มันมีที่มาที่ไปอย่างไร ส่วนคนจีนนั้น โดยเฉพาะรุ่นผู้ใหญ่ ซึ่งทุกวันนี้ เวลาพวกเราฉลองวันเกิดให้อาม่า อาแปะ อาเจก ก็ยังคงทานกันก็คือ “หมี่ซั่ว” หรือบะหมี่อายุยืน

ส่วนที่มาที่ไปของการทานบะหมี่อายุยืน หรือในภาษาจีนเขียนว่า 长寿面 ซึ่งแปลได้ความตรงๆก็คือบะหมี่อายุยืน ความจริงบะหมี่ประเภทนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากบะหมี่ทั่วไป เพียงแต่ที่หีบหอบรรจุนัน มักจะพิมพ์ภาษาจีนคำว่า 长寿面 เสมอ จะเป็นสาเหตุนี้หรือเปล่า ที่เนื่องจากมันเป็นคำมงคล และอีกอย่างบะหมี่ก็มีเส้นยาวๆ เปรียบเสมือนอายุที่ยืนยาว แต่จากการสืบสาวที่ต้นแหล่งจริงๆ ที่กว่างโจว ได้ความจริงมาดังนี้ครับ

Read the rest of this entry »

เจ้าแม่กวนอิมเพื่อการค้า

เห็นรูปเจ้าแม่กวนอิมรูปนี้แล้ว ทำให้ผมนึกถึงสุภาษิตจีนที่ว่า “泥菩萨过河 自身难保” หรือแปลเป็นไทยว่า รูปปั้น(ดิน)เจ้าแม่กวนอินข้ามแม่น้ำ แม้ตัวเองก็รักษายาก ซึ่งเป็นการอุปมาอุปมาไมยว่า คนที่แม้แต่ตัวเองก็เอาตัวไม่รอด จึงยากที่จะไปช่วยเหลือผู้อื่น

สืบเนื่องจากการเดินทางไปกว่างโจวเที่ยวนี้ ได้ไปเยี่ยมชมเหลียนฮัวซัน หรือเขาดอกบัว ซึ่งอยู่ออกไปนอกเมืองกว่างโจวพอสมควร อยู่ในเขตพานอวี๋ （番禺） การท่องเที่ยวในสภานที่ต่างๆของจีนนั้น ล้วนแต่ต้องเสียค่าผ่านประตู้ทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้กระทั่งสวนสาธารณะส่วนใหญ่ และหลายที่ไม่ได้จบแค่ค่าผ่านประตูเท่านั้น พอเข้าไปข้างใน ยังมีรายการต้องเสียอีก แม้แต่ฝรั่งเองยังบ่นเลยว่า ค่าเข้าชมของจีน เมื่อเทียบกับยุโรป หรืออเมริกาแล้ว ยังแพงกว่าอีก บริเวณที่คั้งของสถานที่แห่งนี้ ก็เหมือนกับต่างจังหวัดของเรา ถนนทางขึ้นสถานที่แห่งนี้ (ไม่รู้จะเรียกอะไรดี เพราะมันไม่ใช่วัด) จะมีของประเภทเซ่นไหว้ขายเต็มไปหมดตลอดสายถนน เราขับรถขึ้นไป จำไม่ได้แล้วต้องเสียค่าผ่านประตู้กี่สิบหยวน (เพราะเพื่อนจ่ายให้) เมื่อผ่านประตูแล้ว ความรู้สึกแรกกับบรรยากาศของสถานที่ ไม่มีความรู้สึกว่าเป็นสถานที่ทางศาสนา แต่มีความรู้สึกเป็นสวนสนุก หรือสวนสารธารณะที่ตั้งอยู่บนเขามากกว่า เพราะระหว่างทางขึ้น ทางซ้ายมือ มีอุปกรณืของเล่นสำหรับเด็กๆ เช่น ม้าหมุน ชิงช้า และบัตรเข้าชมยังให้ส่งชิงโชคได้อีก โดยรางวัลใหญ่สุดคือ รถเก๋ง QQ หรือรถเชอรี่ที่ค่าซีพีเคยคิดจะนำเข้ามาจำหน่ายในบ้านเรานั่นแหละ

นอกจากเจดีย์ ซึ่งสร้างอยู่บนจุดสูงสุดของภูเขาที่ดูเด่นสง่าแล้ว เพราะขึ้นไปถึงบริเวณสถานที่ดังกล่าว สิ่งแรกที่เห็นคืออาคารสีแดง ซึ่งตั้งชื่อว่า 大雄宝殿ซึ่งตั้งตามชื่อวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งของจีน

Read the rest of this entry »

IBM Notebook ราคาเพียง 5,000 บาท!!!

ครั้งก่อนไปกว่างโจว ตอนไปย่านเทียนเหอ （天河区）ในศูนย์คอมพิวเตอร์ ซึ่งมีตึดที่จำหน่ายคอมพิวเอตร์อย่างเดียว 4-5 ตึกเรียงรายกันบนถนนสายเดียวกัน ความใหญ่อลังการของมัน ทำให้พันธ์ทิพย์ + Sim Lim + Funan ของสิงคโปร์รวมกันแล้วยังไม่ได้ครึ่งของที่นั่น ผู้คนที่มาจับจ่ายยังกะกองมดมาจากไหนก็ไม่รู้ โดยเฉพาะในวันสุดสัปดาห์ เข็นกันคนละคันละยังกะแจกฟรี ส่วนสำหรับใครคิดจะไปหาของถูกแล้ว (ในราคาปลีก) ก็ต้องบอกว่า ซื้อในเมืองไทยเถอะ เพราะราคาไม่แตกต่างกันเลย โดยเฉพาะสินค้าแบรนด์เนมทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น Acer, Asus, BenQ, IBM, HP, Lenovo, Samsung ฯลฯ อาจถูกกว่าเล็กน้อยถ้าเจอช่วงเงินบาทแข็ง แต่จะมีประโยชน์อะไรที่ต้องหอบมาหนักเปล่าๆ ยิ่งเจอยี่ห้อที่ไม่ได้ประกันแบบ world wide แล้ว พูดได้คำเดียวว่า “เสีี่ยง” แต่ถ้าจะซื้อโน้ตบุ๊กโลคัลแบรนด์ อย่างเช่น “เสินโจว” (จริงๆก็มีชื่อเรียกภาษาอังกฤษแต่จำไม่ได้จริง) “็Hedi” หรือที่ผมเรียกว่า “7-Up” เพราะภาษาจีนดันไปเขียนเหมือนกับ 7-Up คือ ชีซี (七喜）ราคายังมีช่องว่างให้เล่นอยู่หลายพันบาท

Read the rest of this entry »