ตระเวนตลาดเครื่องเสียงกว่างโจว ตอนที่ 2 : จากไห่ยิ่นสู่เป่ยจิงลู่ （从海印到北京路）

หลังจากที่ตอนแยกย้ายกันกับกลุ่มของเติ้งเหว่ยเปียวหลังจากอาหารค่ำ และได้บอกให้คุณพานหยาง 潘阳 (Pan Yang) จากนิตยสาร AV Front Line 视听前线 อันเป็นนิตยสารเครื่องเสียงชั้นนำในกว่างโจว เป็นผู้พาผมไปดูตลาดเครื่องเสียงในวันรุ่งขึ้น เพราะเจ้าตัวคงปลีกตัวจากการงานไม่ไหว ถึงแม้วันรุ่นขึ้นจะเป็นวันอาทิตย์ก็ตาม
หลังจากได้นัดหมายเวลาชัดเจนแล้ว คุณพานก็ได้มารับผมตามเวลา ใช้เวลาไม่มากจากที่พักที่ผมอยู่ถึงไห่ยิ่น เมื่อไปถึง พวกเราก็เริ่มปฏิบัติการเข้าไปเยี่ยมชมทีละร้าน โดยร้านแรกๆที่เข้าชมส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องเสียงจีน อย่างซันหลิง (Shanling) สำหรับยี่ห้อนี้ผมเคยได้นำมาเกลิ่นๆบ้างในบทความที่ผ่านๆมา ซันหลิงถือเป็นเครื่องเสียงจีนระดับไฮเอ็นด์ที่ได้รับการยอมรับทั้งระดับสากลและในประเทศ และมีความหลากหลายของรุ่นสินค้าที่ครอบคลุมทุกกลุ่มตลาด…..

ตั้งแต่ระดับมือใหม่หัดขับในราคาหนึ่งหมื่นกว่าบาทจนถึงระดับหลักแสนบาท จากการสอบถามกับทางเจ้าของร้าน ทราบว่า รุ่นที่ขายดีจะอยู่ระดับ 3 – 4 หมื่นบาท สำหรับร้านในกว่างโจว ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าในประเทศ ส่วนลูกค้าต่างชาติมีบ้าง ต่อคำถามที่ว่า การที่ผู้ผลิตมีการแยกสเปคระหว่างสินค้าที่ผลิตเพื่อการส่งออก กับสินค้าที่สำหรับวางขายในประเทศ ในฐานะที่เขาเป็นตัวแทนขายนั้น เขาคิดอย่างไร เขายอมรับว่า บางครั้งก็มีความรู้สึกไม่ค่อยดีนะ ถ้าหากบอกว่า สเปคของรุ่นที่ส่งออกมีคุณภาพดีกว่าของที่ขายในจีนแล้ว มันไม่แฟร์เลยที่คนจีนด้วยกันเอง ที่ต้องบริโภคสินค้าที่ด้อยคุณภาพกว่า แต่ถ้าบอกว่าสินค้าในจีนกับที่ส่งออกต่างมีคุณภาพเท่ากัน แล้วเหตุใดจึงต้องแยกสเปค แม้แต่สินค้าที่ส่งไปขายในฮ่องกงเอง ยังมีการระบุเป็น “Hong Kong Edition” ซึ่งแน่นอนว่า ราคาจะสูงกว่าสินค้ารุ่นเดียวกันที่ขายในประเทศจีน แล้วอย่างนี้จะให้คิดว่าอย่างไร
สำหรับสินค้าอีกยี่ห้องหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มสินค้าไฮเอ็นด์คือ ยี่ห้อง Opera แต่เจ้านี้มากจากทางเหนือของประเทศจีน โดยผลิตจากกรุงปักกิ่ง (ซันหลิงเผลิตที่เซินเจิ้น มณฑลกว่างตง) เจ้านี้จะมีความครบถ้วนของสินค้ามากกว่าซันหลิง โดยนอกจากเครื่องเล่นซีดี ปรีแอมป์ และเพาเวอร์แอมป์ (ส่วนใหญ่เป็นแบบหลอด) แล้ว ของโอเปร่ายังผลิตเทิร์นเทเบิล (Turntable – เครื่องเล่นจานเสียง) และลำโพง ระดับราคาของเจ้านี้ก็เล่นตั้งแต่ระดับหลักหมื่นถึงหลักแสนเหมือนกัน อย่างเครื่องเล่นซีดีรุ่นล่าสุดที่ได้ไปเห็น สำหรับเจ้านี้ได้มีโอกาสนั่งฟังทั้งเซ็ทของมัน ทั้งเครื่องเล่นซีดี ปรีแอมป์ พาวเวอร์แอมป์ และลำโพง สำหรับเสียงออกมาพอไปวัดไปวาได้หรือไม่นั้น ต้องขอบอกว่า ไปได้แน่ และไปได้ตอนเช้ามืดเสียด้วย จึงไม่น่าแปลกใจเลย ที่นักเล่นเครื่องเสียงหลายคน ต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า “หลังจากที่ได้ทำการทดลองฟังแล้ว ต้องเปลี่ยนความคิดเดิมใหม่หมด…” บางคนถึงกับกล่าวว่า คุณภาพสู้กับบรรดายี่ห้อชั้นนำ อย่าง Wadia, Meridian, Linn Ikemi หายห่วง นั่นเป็นขึ้ปากของฝรั่งเขานะครับ ส่วนจริงเท็จประการได้ ไม่ขอยืนยัน เพราะไม่มีโอกาสได้เปรียบเทียบด้วยตนเอง จึงขอให้ฟังหูไว้หู เอาไว้เป็นแนวทางในการพิจารณาก็แล้วกัน
นอกจากสองยี่ห้องที่วางตำแหน่งตัวเองในระดับไฮเอ็นด์แล้ว ยี่ห้ออื่นๆในระดับรองๆลงมา อย่างเช่น เซิงหย่า 声雅(Shengya) สำหรับยี่ห้อนี้แฟนเครื่องเสียงบ้านเราคงคุ้นเคยกับยี่ห้อ Vincent มาบ้างแล้ว แต่เซิงหย่ารุ่นใหม่ๆจะออกแบบเป็นเครื่องสีดำหมด และจะเน้นโซลิตสเตทเสียมากว่าหลอด ตัวเครื่องจึงตัวใหญ่ ดูแล้วไม่ค่อยสวย และมองดูหลายๆครั้ง ทำให้นึกถึงเครื่องเสียงประเภทใช้กลางแจ้ง หรือ PA เสียมากกว่า แต่ด้านคุณภาพเสียงก็ยังคงความเป็นเซิงหย่า หรือ “เสียงสวย” เหมือนเดิม

ใครชอบเครื่องหลอดในราคาไม่แพงนัก ก็ต้องดูยี่ห้อง “ซิงต๊าเค่อ 新德克” (Xindak) กับ ซึ่งยี่ห้อนี้ก็เป็นยี่ห้อที่ชื่นชอบของฝรั่งไม่น้อย อย่างรุ่น V16 ที่พัฒนาจากรุ่นยอดนิยม กำลังวัตต์ 22 วัตต์ (ใช้หลอด 6SN7 X 2, 12AX7 x 1, KT88 X 4 ในราคาหมื่นกลางๆ ส่วนอีกยี่ห้อที่บุกตลาดอเมริกาอย่าง Jolida ก็อยู่ในระดับราคาหมื่นกว่าบาท สำหรับเจ้านี้เช่นกัน จะแยกราคาระหว่างในประเทศกับของที่ส่งออกคนละราคา และจะมีเครื่องหมายบ่งบอกไว้ด้วยชัดเจนนอกจากยี่ห้องดังที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีอีกหลายๆยี่ห้อ อย่าง Spark, Melody, Dussun ตลอดจนอีกหลายยี่ห้อที่ยังไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ยิน สำหรับลำโพงฮอนที่สวยงามของไต้หวันอย่าง Calix ก็มีวางขายเช่นกัน
ที่นี่ข้ามฟากไปดูในส่วนของสินค้าฝรั่งบ้าง ถ้าหากเป็นสินค้ายี่ห้อที่มีวางขายในบ้านเรา อย่าง NAD, Marantz, Rotel, Roksan, AudioLab เป็นต้น พวกนี้ราคาไม่แตกต่างจากบ้านเรานัก ราคาที่บอกนี้เป็นข้อมูลดิบที่ผมยังไม่ได้ต่อรองใดๆทั้งสิ้นนะครับ เพราะสินค้าทุกชิ้นจะมีป้ายติดราคาแจ้งไว้ให้เห็นชัดเจน (ไม่น่ากลัวอย่างที่เพื่อนบอกนะ) บางร้านก็ดูเหมือนจะเน้นขายลำโพงเป็นหลัก ทั้งร้านมีแต่ละโพงวางเต็มไปหมด เช่นกัน ราคาอยู่ที่กระเป๋าของคุณเองแล้ว ทั้งยี่ห้อดังมาก ดังน้อย จนดังระเบิด อย่าง Kef, Triangle, ProAc, epos, Paradigm, Penaudio (ของฟินน์แลนด์), Elac, ATC, DA & T, Quad, Wharfedale, AE, Aurum Cantus เป็นต้น จากที่สังเกตนั้น สินค้ายี่ห้อดังจากยุโรปและอเมริกานั้น ร้านค้าที่เป็นตัวแทนในกว่างโจว ส่วนใหญ่จะเป็นสาขาจากนายทุนในฮ่องกงเสียส่วนใหญ่ ดังนั้น ราคาจะแตกต่างจากฮ่องกงหรือเปล่า ไม่แน่ใจครับ
ที่น่าแปลกใจอยู่อย่างหนึ่งคือ ผมกลับหาพวกของเล่นต่างๆอย่างที่บ้านเรา หรือฮ่องกงนิยมเล่นกันยากเหลือกัน อย่างพวกฟิวส์เอย หัวคอนเนคเตอร์เอย สายต่างๆเอย หายากเหลือเกิน เจอแต่ร้านขายสายลำโพงอยู่ร้านเดียวหรือสองร้าน (ที่เส้นขายสายเป็นหลัก) แต่มีไม่มากยี่ห้อนัก ส่วนสายสัญญาณจะมีขายกันเกือบทุกร้าน แต่ที่น่าประหลาดใจกลับเป็นเต้าเสียบสายไฟ ที่มีวางขายกันมากเหลือกัน ทั้งยี่ห้อนอก และยี่ห้อเมดอินไชน่า ถึงจะเมดอินไชน่าก็เถอะ ราคาก็ไม่เบาเลย ระดับราคาตั้งแต่ 3,000 ถึงหลักหมื่นหยวน (ขอย้ำ เป็นเงินหยวนนะครับ ส่วนราคาที่กล่าวข้างต้นนั้นเป็นเงินบาท) ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า นักฟังหูไฟที่นี้นิยมเล่นกับไฟเสียจริง อีกอย่างหนึ่งคือ ที่รองเครื่องก็มีขายไม่น้อย
จากที่สังเกตด้วยสายตาตัวเองนั้น คิดว่า ถ้าหากแฟนๆคนไหนจะไปซื้อเครื่องเสียจากจีนมานั้น ถ้าซื้อเครื่องฝรั่งคงไม่คุ้มครับ เพราะราคาไม่แตกต่างมากนัก เสียแรง เสียโอกาสการรับประดันไปเปล่าๆ ส่วนเครื่องเสียจีนนั้น ยังมีช่องว่างมากพอที่จะเล่นครับ ก็แล้วแต่รสนิยมแต่ละคนครับ
กลางคืนแวะไปที่เป่ยจิงลู่ หรือถนนปักกิ่ง ที่นี่จะเป็นช็อปปิ้งสตรีทที่ไม่ยาวนัก แต่คึกคักด้วยหนุ่มสายวัยรุ่น ดังนั้น สินค้าส่วนใหญ่จึงเป็นพวกเสื้อผ้า รองเท้าวัยรุ่น และสินค้าโคลนนิ่ง สำหรับสินค้าโคลนนิ่งนั้น คุณจะซื้อได้ถูกหรือแพงอยู่ในชั้นเชิงในการต่อรองครับ ใครชั้นเชิงดี อาจได้ราคาครึ่งต่อครึ่ง ผมกระซิบถามน้องที่ขายของว่า แถวนี้มีพวกแผ่นดีวีดีฝีขายบ้างไหม น้องเขาบอกว่า อ้อ..แผ่นฝีต้องมาตอนดึกๆครับ หลังจากร้านค้าแถวนี้เริ่มทยอยปิดร้านแล้ว จะมีพวกพ่อค้าแม่ค้ามาวางขายริมถนน (ปรกติในกว่างโจวจะห้ามวางของขายบนฟุตบาธโดยเด็ดขาด) ก็จริงตามที่น้องเขาบอกครับ (แผ่น)ผีก็ต้องออกหากินยามดึก ก็คึกคักน่าดู ราคาแผ่นดี 5 ราคา 5 หยวน แผ่นดี 9 6 หยวน ตอนแรกผมพาเซ่อ เห็นปกซีดีพิมพ์บลูเลย์กันส่วนใหญ่ ยังแปลกใจอยู่เหมือนกัน ก็เดินดูที่ไห่ยิ่นแทบจะหาเครื่องเล่นบลูเลย์ไม่เจอเลย เลยพวกเขาจะเอาไปเล่นกับอะไร ตอนหลังถึงได้ความว่า มันคือแผ่นดี 9 ที่ใช้เล่นกับเครื่องดีวีดีธรรมดานั่นเอง ส่วนจะทรานสเฟอร์มาจากบลูเลย์หรือเอชดี-ดีวีดี หรือไม่นั้น ไม่แน่ใจ แต่เท่าที่ซื้อมาลองดูนั้น ยอมรับว่า ภาพดีกว่าแผ่นธรรมดาครับ แต่ที่ไม่ได้เรื่องคือ ระบบเสียง (แผ่นพวกนี้ในบ้านเราขายกันแผ่นละ 200 – 220 บาทในห้างแถวศรีนครินทร์)
แผ่นผีพวกนี้ทำให้อุตสาหกรรมภาพยนตร์ของจีนได้รับความเสียหายไม่น้อย ส่วนใหญ่พอหนังเข้าโรงไม่ถึงสัปดาห์ แผ่นผีก็วางขายแล้ว แถมในอินเทอร์เน็ตยังมาให้ดูฟรี หรือดาวน์โหลดฟรีเกลื่อนไปหมด อย่างตอนที่ผมได้นั้น ภาพยนตร์เรื่อง “จั่ว-โย่ว 左右” หรือ ซ้าย-ขวา ที่โดยก็อปวางขาดหลังจากเข้าโรงไม่กี่วัน สื่อมวลชนจีนจึงวิจารณ์ว่า ภาพยนตร์จีนทุกวันนี้ คุณภาพกับรายได้ไปกันคนละทิศคนละทาง คุณภาพไปทาง “ซ้าย” ส่วนเรื่องรายได้ไปทาง “ขวา” พูดก็พูดเถอะ ภาพยนตร์ไทยเรื่อง “รักแห่งสยาม” ทั้งฉบับธรรมดา และฉบับ Director’s Cut มีให้ดาวน์โหลดในอินเทอร์เน็ตจนติดท็อปฮิตของหมู่วัยรุ่นจีน จนเกิดความคลั่งไกล้หนุ่มมาริโอกันไม่น้อย ถึงกับตั้งแฟนคลับในหมุ่นวัยรุ่นจีนกันเลยทีเดียว (ขอสารภาพว่า ผมได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้ก็มาจากเว็บจีนนี่แหละ)
ก่อนจบเล่ม ขอตบท้ายด้วยนิตยสารเครื่องเสียงในจีนสักหน่อย ที่น่าสังเกตคือ การทดสอบเครื่องเสียงของเขาจะไม่เน้นเรื่องเทคนิค หรือลงลึกเกี่ยวกับเรื่องอุปกรณ์นัก จะเน้นวัดผลของคุณภาพการทดสอบเป็นหลัง ยกตัวอย่างเช่น การทดสอบเครื่องเสียงยี่ห้อหนึ่ง จะแนะนำสเปคและรายละเอียดคร่าวๆแล้ว ก็จะเป็นการทดสอบ โดยมีแผ่นทดสอบกำหนดไว้ 5 แผ่น โดยครอบคลุมทุกแนวเพลง และจะมีผู้ที่เข้ามาเหมือนกับกรรมการให้คะแนน 4 คน ซึ่งแน่นอน คนเรานานาจิตตัง และต่างคนต่างก็จะคอมเมนต์ส่วนที่ตนเองฟังมาว่า รู้สึกอย่างไร ผลที่ได้เด่นตรงไหน ด้อยตรงไหน ก็เป็นวิธีหนึ่งที่น่าสนใจเหมือนกัน แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ ถึงแม้ในมณฑลกว่างตงจะมีผู้ผลิตเครื่องเสียง และค่ายเพลงจำนวนมาก แต่กลับมีนิตยสารเครื่องเสียงอยู่เพียง 3 – 4 เล่มเท่านั้น ซึ่งยังน้อยกว่าบ้านเราเสียอีก ผมว่า The Wave เราน่าจะทำเวอร์ชั่นภาษาจีนไปขอแชร์ตลาดกับเขาบ้าง ด้วยคุณภาพและรูปเล่มที่กินขาด น่าจะไม่เลวนะ

จบท้ายขอฝากภาษาจีนสักคำ แค่คราวนี้จะไม่ใช่สุภาษิตใดๆ แต่จะเป็นคำคมหรือไม่ เพื่อนๆอ่านแล้วพิจารณาเองก็แล้วกัน นั่นคือ 前进一小步，文明一大步 (เฉียนจิ้นยีเสี่ยวปู้ เหวินหมิงยีต้าปู้) หรือแปลความได้ว่า ขยับเข้าไปข้างหน้าอีกสักก้าวน้อยๆ เพิ่มความเป็นอารยะชนอีกก้าวใหญ่ อ่านแล้วเฉยๆ ใช่มั๊ยครับ คำนี้เป็นปรัชญาที่ผมจำมาจากห้องน้ำในภัตคารจีนหรูแห่งหนึ่งครับ แหม…มีอย่างที่ไหน พกปืนสั้นแล้ว ยังยืนห้างเป้าเสียไกล เลยยิงกระสุนหกเรี่ยราดบนพื้นเสียฉิบ เวลาเข้าไปทำกิจธุระ ครั้นจะยกขาขึ้นทั้งสองข้างก็ทำไมได้ แต่หากจะยกเพียงข้างเดียว เดี๋ยวก็กลายเป็นสุนัขกันพอดี