ลูกจ๋า..รีบจับมือแม่ไว้ 孩子快抓紧妈妈的手

ในช่วงที่เกิดแผ่นดินไหวครั้งยิ่งใหญ่ ระดับ 8 ริกเตอร์ที่เมืองเวิ่นชวน (汶川) มลฑณเสฉวน หรือสื้อชวน (四川) นั้น พอดีผมกำลังเดินทางอยู่ในประเทศจีน และวันที่เกิดเหตุกำลังบินไปคุนหมิงพอดี การได้อยู่ใกล้ชิดเหตุการณ์ อยุ่ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ขณะเดียวกัน ก็เห็นถึงความสามัคคีรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของไม่เฉพาะแต่ชาวจีนในแผ่นดินใหญ่เท่านั้น ยังรวมถึงชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก ต่างหลั่งไหลน้ำใจช่วยเหลือผู้ประสบภัย โดยไม่เลือกว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายคอมมิวนิสต์หรือฝ่ายเสรีนิยม มันจึงเป็นความชื่นใจท่ามกลางความโศกเศร้า

ภาพที่น่าสลดที่สุด เห็นจะเป็นตรงจุดที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง ที่แถมทับฝังร่างของเด็กนักเรียนตัวน้อยจำนวนมาก เพียงแค่นำเอากระเป๋านักเรียนที่เก็บมาได้วางวางเรียง เห็นแล้วก็แทบจะน้ำตาไหล เพราะกระเป๋าทุกใบย่อมหมายถึงหนึ่งขีวิตที่อยู่ใต้ซากอาคาร และบางคนที่โผล่มาแค่มือ ในขณะที่ยังกำปากกาไว้แน่น

ชาวจีนทั่วประเทศในช่วงนั้น แทบจะไม่เป็นอันทำอะไร นอกจากเฝ้าอยู่หน้าจอทีวี และติดตามข่าวทั้งหน้าหนังสือพิมพ์และทางอินเทอร์เน็ต สำหรับในอินเทอร์เน็ตนั้น ในเว็บบอร์ดต่งๆมีแต่กระทู้การแสดงความโศกเศร้า และท่ามกลางข้อความเหล่านั้น มีบทกวีบทหนึ่งที่สะดุดตา สะท้อนใจสำหรับผู้อ่านทุกคน นั่นก็คือบทกวีที่มีชื่อว่า 孩子快抓紧妈妈的手(หายจื่อ ไค่วจัวจิ่งม่ามาเตอโส่ว หรือ ลูกค้า รีบจับมือแม่ไว้ให้แน่น)

หลังจากที่ผมเดินทางกลับมาเมืองไทยในช่วยปลายเดือนพฤษภาคม ผมได้เขียนบทความเรื่อง “อธิฐานแห่งรัก” ลงในนิตยสาร The Wave และก็ได้นำเอาบทกวีบทนั่นในส่วนที่เป็นคำแปลลงในหนังสือ (หาอ่านได้ในเว็บบอร์ด Thaichinese.Net/ThaiChineseblog) ในขณะที่เขียนบทความอยุ่นั้น บทกวีบทนี้ยังไม่มีการแต่งเป็นเพลงออกมา คงมีแต่การนำไปอ่านในรายการโทรทัศน์ และปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์เท่านั้น

เมื่อเร็วๆนี้ ผมได้ลองค้นหาเรื่องนี้อีกครั้งหนึ่ง ปรากฏว่า มีการนำไปแต่งเป็นเพลง และออกมาหลายเวอร์ชั่น โดยแต่ละเวอร์ชั่นจะมีบรรยากาศและอารมณ์ที่แตกต่างกัน ผมจึงตัดสินใจขอนำเอาเรื่องนี้มาลงใน Blog แห่งนี้อีกครั้ง แต่เนื่องจากรายละเอียดต่างๆได้ลงไว้ในเว็บบอร์ดแล้ว จึงไม่ขอนำมากล่าวซ้ำ เพียงแต่นำเอาเฉพาะส่วนที่เป็นเนื้อร้อง ทั้งภาษาจีนต้นฉบับ และฉบับแปลภาษาไทยมาลงในนี้อีกครั้งหนึ่ง เพื่อที่ให้ชมวิดีโอจะได้เข้าใจความหมายในเนื้อร้อง (สำหรับคนที่ไม่เป็นภาษาจีน สำหรับคนที่เก่งทั้งภาษาจีน และเจ้าบทเจ้ากลอนในลำนำภาษาไทย อยากให้ช่วยเขียนคำแปลใหม่จะขอบพระคุณยิ่ง)

สำหรับวิดีโอที่นำมาลงนี้ จะเอามาสองเวอร์ชั่น อันหนึ่งเป็นการร้องหมู่ (เวอร์ชั่นนี้ เนื้อร้องจะตามบทกวีที่ลงไว้นี้) ส่วนอีกอันเป็นการร้องคู่ระหว่างเสียงเด็กกับผู้ใหญ่คือ 孩子，來生我們還要一起走 (หายจื่อ หลายเซิงหว่อเหมินหายย่าวยีฉี่โจว่-ลูกจ๋า ชาติเกิดเกิดหมายขอให้เราอยู่ด้วยกัน) ถึงแม้เนื้อเพลงจะต่างกันนิดหน่อย ซึ่งเป็นการตัดแปลงจากบทกวีเดิม ส่วนตอนท้ายของเพลงนี้ที่มีเสียงเหมือนเสียงหวอยาว ซึ่งก็เป็นเสียวหวอจริงๆ นั่นเป็นเหตุการณ์ในบ่ายวันที่ทางรัฐบาลจีนประกาศยุติการค้นหาผู้รอดชีวิต โดยให้ยืนไว้อาลัยพร้อมกันทั่วประเทศ ในขณะที่บนท้องถนนนั้น ผู้ที่ขับรถอยู่ก็จะบีบแตรยาวจนกว่าจะจบการไว้อาลัย

<孩子快抓紧妈妈的手>

孩子
快
抓紧妈妈的手
去天堂的路
太黑了
妈妈怕你
碰了头
快
抓紧妈妈的手
让妈妈陪你走

妈妈
怕
天堂的路
太黑
我看不见你的手
自从
倒塌的墙
把阳光夺走
我再也看不见
你柔情的眸

孩子
你走吧
前面的路
再也没有忧愁
没有读不完的课本
和爸爸的拳头
你要记住
我和爸爸的摸样
来生还要一起走

妈妈
别担忧
天堂的路有些挤
有很多同学朋友
我们说
不哭
哪一个人的妈妈都是我们的妈妈
哪一个孩子都是妈妈的孩子
没有我的日子
你把爱给活的孩子吧

妈妈
你别哭
泪光照亮不了
我们的路
让我们自己
慢慢的走
妈妈
我会记住你和爸爸的模样
记住我们的约定
来生一起走

ลูกจ๋า
เร็ว
รีบจับมือแม่ไว้ให้แน่น
หนทางสู่สวรรค์นั้น
ช่างมืดมนเหลือเกิน
แม่กลัวว่า
หนูอาจพลัดหลง ชนสิ่งกีดขวางเข้า
เร็ว
รีบจับมือแม่ไว้ให้แน่น
ให้แม่ได้เดินเป็นเพื่อนหนู

แม่
กลัวว่า
หนทางสู่สวรรค์
มืดเกินไป
แม่มองไม่เห็นมือหนู
ตั้งแต่
กำแพงทลายลง
ได้ช่วงชิงแสงตะวันไป
แม่มองไม่เห็น
แววตาอันอ่อนโยนของหนูอีก

ลูกจ๋า
ลูกไปเถอะ
หนทางข้างหน้า
ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก
ไม่มีบทเรียนที่เรียนไม่จบ
และกำปั้นของคุณพ่อ
ลูกจะต้องจดจำไว้
หน้าตาของคุณพ่อคุณแม่
เพื่อวันข้างหน้าเรายังจะอยู่ด้วยกันอีก

แม่จ๋า
อย่ากังวลเลย
แม้หนทางสู่สวรรค์จะคดเคี้ยว
มีเพื่อนนักเรียนร่วมทางมากมาย
พวกเราบอกว่า
จะไม่ร้องไห้
ไม่ว่าแม่คนไหนก็คือแม่ของพวกเรา
ไม่ว่าลูกน้อยคนไหนก็คือลูกของแม่
วันที่ไม่มีหนูอยู่นั้น
ขอให้คุณแม่มอบความรักแก่เด็กๆที่อยู่มีชีวิตอยู่เถอะ

แม่จ๋า
อย่าร้องไห้
ประกายจากน้ำตาไม่อาจส่องสว่าง
หนทางของพวกเรา
ขอให้พวกเรา
ค่อยๆเดิน
แม่จ๋า
หนูจะจดจำหน้าตาของคุณแม่และคุณพ่อ
จดจำวันนัดหมายของเรา
ที่จะอยู่ด้วยกันอีกในวันข้างหน้า
เพื่อจะเดินเคียงข้างกัน

ไม่มีหัวข้อที่เกี่ยวข้อง