ปฏิทินโป๊ (Nude Calendar)
Posted by admin on
December 22, 2009
ข่าวอื้อฉาวเรื่องการจัดทำปฏิทินโป๊ของบริษัทน้ำเมาแห่งหนึ่งกับบริษัทของ นางแบบชื่อดัง ที่แย่งพื้นที่ข่าวบนสื่อทุกแขนง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือพิมพ์ วิทยุ ทีวี ต่างก็ช่วยกันรายงานเหมือนกับว่าจะตกข่าว ถ้าหากจะมองการทำปฏิทินโป๊ก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษที่ต้องเป็นข่าว แต่สื่อมักจะชอบทำให้เป็นข่าว ทั้งประเภทสร้างเรื่องขึ้นมาเองและประเภทพยายามทำอะไรแบบคาบลูกคาบดอกเข้า ไว้
กรณีนี้ก็เช่นกัน เข้าประเด็นพยายามทำอะไรที่คาบลูกคาบดอกเข้าไว้ เพื่อที่ให้สื่อ(ที่หิวโหย)คาบไปขยายผลต่อ งานนี้หากวิเคราะห์กันจริงๆแล้ว ผมถือว่าสื่อ(จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม)ตกเป็นเหยื่อของบริษัทเจ้าของ ผลิตภัณฑ์ที่ใช้แผนการตลาดโดยอาศัยสื่อเป็นเครื่องมือ เหตุที่กล่าวเช่นนี้ สามารถแจกแจงได้ดังนี้คือ
1. บริษัททั้งผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้างนั้นรู้หรือไม่ว่า มันเสี่ยงกับการกระทำผิดกฏหมาย ประเด็นนี้ตอบได้โดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลาคือ รู้ทั้งคู่ และรู้ดีด้วยการกระทำเช่นนี้เป็นลักษณะคาบลูกคาบดอก ยังไม่มีข้อสรุปที่ชัดเจน จึงต้องตีความ ซึ่งทำให้มีเวลาต่อสู้อีกนาน
2. เมื่อรู้ถึงความผิดแล้ว เหตุใดบริษัทผู้รับจ้างจึงยังหาญกล้าทีประกาศว่าจะนำปฏิทินไปขายอย่างแน่นอน เรื่องนี้ขอให้พวกเรามองข้ามประเด็นว่าจะขายหรือไม่ เพราะประเด็นนี้ไม่ใช่เป้าหมายหลักของทั้งบริษัทผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง แต่สิ่งที่ต้องการคือ ทำอย่างไรก็ได้ให้เป็นข่าวให้กว้างที่สุด เร็วที่สุด ซึ่งจุดนี้เขาทำสำเร็จอย่างไม่ต้องสงสัย สมมติเขาจ้างนางแบบสัก 10 ล้าน ได้ออกสื่อฟรีๆอย่างนี้คุ้มยิ่งกว่าคุ้มแล้ว เพราะถ้าลำพังหว่านเม็ดเงิน 10 ล้านไปกับสื่อโดยตรง คุณจะได้สปอตทีวี 1 นาทีสักกี่สปอต และได้สักกี่ช่อง แต่ผลลัพธ์ที่ได้ตอนนี้มันเกินมูลค่าลงทุนไปไกลโขแล้ว ดังนั้น ปฏิทินขายไม่ขายมันไม่มีความหมายแล้ว แถมถ้าจะขายจริงๆ มันกลับเพิ่มความเสียงผิดกฏหมายชัดเจนยิ่งขึ้น
3. แล้วทำไมลูกสาวเจ้าของบริษัทน้ำเมาจึงกล้านำปฏทินไปแจกนักข่าวถึงรัฐสภา โดยอ้างว่าไม่รู้ว่ามันจะผิด โถ…เป็นถึงที่ปรึกษาฝ่ายการเมือง การศึกษาจากเมืองนอกเมืองนาจะบอกไม่รู้มันออกจะเป็นการแก้ตัวที่ง่ายเกินไป ต่อให้บักหำน้อยจบโรงเรียนทุ่งม้าว้อก็ยังรู้ แต่เพราะรู้ถึงทำ เพราะข่าวกำลังฮ๊อต จึงต้องตีเหล็กเมื่อยังร้อน และสังเกตดีๆ ทำไมต้องมุ่งไปที่นักข่าว การที่อ้างว่าเพราะเพื่อนนักข่าวขอมาจึงนำไปให้ ถ้าเขาบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมไม่ให้เป็นการส่วนตัวนหรือส่งให้ทางไปรษณีย์เล่า แต่เพราะรู้ว่านั่นคือช่องทางกระจายข่าวที่ดีที่สุด แถมยังเป็นศูนย์การบริหารของรัฐบาลด้วย ถ้ามาจุดนี้ยังไงก็ต้องเป็นข่าว
สรุป ง่ายๆคือ นี่เป็นเกมการตลาดล้วนๆ ระหว่างผู้วางแผนตลาดกับสื่อซึ่งเป็นเหยื่อ เหยื่อที่หิวโหย คาบทุกอย่างที่คิดว่าขายได้หรือดึงเรตติ้งได้ โดยไม่แยกแยะความถูกผิด (ขอยกเว้นสื่อดีๆที่ยังหลงเหลืออยู่ด้วย) บ้านเมืองไม่สงบทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งก็คือบทบาทของสื่อนั่นเอง มีอย่างที่ไหน เขาโฟนอินในร้านกาแฟ ร้านก๋วยเตี๋ยว ในงานวัด แต่เป็นข่าวได้ในวงกว้าง สื่อที่เวลาละเมิดคนอื่นโตเท่าหัวไม้ แต่เวลาขอโทษยอมรับผิดกลับเล็กเพียงปลายนิ้วหน้าใน
หมายเหตุ: ขอผิดกฏตัวเองที่นำเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับจีนมาลงสักครั้ง เพราะคันปากมานานหลายวันแล้ว
ไม่มีหัวข้อที่เกี่ยวข้อง
